Ben's Kajak Log

Met het behalen van 1.000 gevaren kilometers in 2011, heb ik alle doelstellingen voor dit jaar behaalt. Dat is niet helemaal waar. 1 van de doelstellingen was het uitvaren van de Veluwerally in minder dan 8 uur. Maar aangezien de Veluwerally dit jaar geannuleerd werd (te weinig water op de IJssel) kan ik niet helemaal spreken van een 100% score.

Maar goed, voor de rest was het een goed jaar.
De doelstellingen:
- Deelname aan de Ronde van Antwerpen, met een totaaltijd van 6u45min of minder en arriveren als beste zeekajak. Behaald
- Deelname aan de Ommerkanomarathon, met een totaaltijd van 4u15min of minder en een eerste plaats in de Toerklasse. Behaald
- 1.000 km of meer varen tijdens het jaar 2011. Behaald

Hoewel de doelstelling behaald is, was het maar met de hakken over de sloot. Het hadden namelijk veel meer kilometers kunnen zijn. Na de Ronde van Antwerpen heb ik mij op een aantal huishoudelijke verplichtingen gestort met aansluitend een vakantie, waardoor het kilometersaldo van de maanden juni, juli & augustus dramatisch laag is. Ook het wegvallen van de Veluwerally beïnvloed de totaalscore met zomaar eventjes 94 km.
Voor 2012 schroef ik de doelstelling op naar 1.200 km. Dat mag in theorie geen probleem zijn. In 2012 staat de Non-Stop 11-stedentocht weer op mijn agenda. Alleen al dit evenement dekt de extra 200 km voor komend jaar af.

23-10-2011 werd het clubkampioenschap gevaren bij de "Koninklijke Nielse Rupelsneppen".
Concept is jaarlijks hetzelfde: een wedstrijd van 5 km op de Rupel. Start ter hoogte van het clubhuis. Naar de spoorbrug te Boom. Daar draaien rond 1 van de pijlers van de brug en dan terug naar Niel.


En net als vorig jaar mag ik mij weer clubkampioen noemen! (voor de derde keer in mijn carriere)
De opkomst is groter dan vorig jaar. Mijn grootste concurrent betreed het strijdperk in een oude K1 Ranger. Vorig jaar had ik al bewezen in de Epic 18X sneller te zijn dan de afvaartboten, dus nu wordt er hoger ingezet.
Het eerste deel van de wedstrijd is tegentij en wordt zeer krap onder de wal gevaren. Hierdoor is er weinig ruimte voor het klassieke steekspel van zog varen etc. In de eerste kilometer van het parcours liggen 8 "kribben" (zoals je die ook ziet op de IJssel)

De start gaat hard en ik wordt er uitgetrokken door de K1. Hij komt sneller van zijn plaats af dan de 18X en bij het aansnijden van de eerste kribbe (na ca. 100 meter varen) hang ik bijna aan zijn staartje en moet meer de tegenstroming in om naast hem te kunnen varen. Ik wil bij het passeren van de kribben persé vooraan varen. Zodoende bepaal ik zelf het tempo, bovendien is het voor de concurrent lastig om voorbij te steken. Je moet telkens vanuit het keerwater de tegenstroom in om de kribbe te ronden en terug het keerwater in. Ruimte om in te halen is er bijna niet.

Na het ronden van de eerste kribbe lig ik bijna op dezelfde hoogte. De K1 duikt goed het keerwater in en ik besluit om mijn startsnelheid verder door te trekken en blijf min of meer op de keerwaterlijn voluit sprinten. Tegen het aansnijden van de tweede kribbe lig ik aan kop, zoals ik dat wil en de K1 hangt aan mijn staartje.
Voor de rest bepaal ik zelf het verloop van de wedstrijd. Ik snij de kribben volgens mijn eigen tempo en ritme aan. De K1 blijft trouw in mijn zog liggen.


Na de kribben is het nog ca. 1,5 km tegen het getij naar de brug in Boom. Hier kan ik het tempo langzaam opschroeven. Beetje bij beetje neem ik afstand van de K1. Bij het draaien in Boom heb ik ruim 40 tot 50 meter voorsprong, maar dan is al duidelijk dat mijn concurrent niet meer zal terugkeren. Op een kilometertje voor de streep wordt hij zelfs ingehaald door de eerste afvaartboot.

Het tweede deel van de wedstrijd (meetij terug naar Niel), is dan ook niet meer spannend. Ik vaar mijn eigen tempo, de afstand wordt groter en ruim een minuut voor de nummer 2 ga ik over de finish.
Mijn jongens, die voor de eerste keer meegingen naar een echte wedstrijd , vonden het geweldig en stonden als echte profs te juichen.
Ze hebben beloofd volgend jaar terug mee te gaan.

Volledig foto-album, is te bekijken via deze link op mijn Fotoblog.

De Ommer-kanomarathon 17 september 2011; 42 km.


Start in het dorpje Ommen. Stroomop op de Overijsselse Vecht tot de stuw in Junne. Keren en stroomaf terug naar Ommen. Van daaruit verder stroomaf naar de stuw in Vilsteren. Wederom keren en stroomop naar de monding van de Regge (een km of 3 stroomaf van Ommen). De Regge ca. 8 km stroomop tot aan de stuw in Archem. Voor de laatste maal keren en de Regge helemaal stroomaf tot in de Vecht en dan de laatste 3 km terug stroomop naar het start- (& finish)punt in Ommen.

Ik start met de Epic 18X in de Toer/Trimklasse op de 42 km. Daarnaast bestaat ook de mogelijkheid om 24 km te varen en uiteraard kunnen deze afstanden ook gevaren worden in de ICF-wedstrijdklasse. Ik heb al een tijdje mijn zinnen gezet op deze marathon en nog voor aanvang wordt duidelijk wie mijn grootste concurrent zal zijn. Jörg Zielke , een Duitser, vaart in een Commander S-type van Reval kayaks. Hij is de man die ik in de gaten moet houden.

9u30 starten alle klassen tegelijkertijd. Ik start vanuit de eerste linie. Naast mij liggen nog 6 of 7 andere boten en de rest start vanuit 2de of zelfs 3de linie. Maar volgens mij hebben zij zich laten verrassen. Het positie nemen en starten gebeurt heel snel. Ik ben goed weg maar wordt direct voorbij gestoken door de aanwezige K1´s. Na nog geen 300m vind ik een goeie partner in Leon Beers (KV Ossa, 24km K1, dus geen concurrent). We varen hetzelfde tempo, maken goed gebruik van elkaars golf en gaan samen op weg naar Junne. Een dikke 2 km in de wedstrijd krijg ik voor het eerst kans om wat uitgebreider achterom te kijken en zie dat Jörg op nog geen 20 meter achter ons zit. Tot Junne blijft die afstand ongeveer hetzelfde. We lopen niet uit, maar hij loopt ook niet echt in.
Na het keren in Junne gaan we 12 km stroomaf tot Vilsteren. Ondanks dat het tempo flink omhoog gaat, merk ik dat Jörg snel dichterbij komt. 2 km verder zit hij zowat bij ons in het zog. Het varen gaat lekker samen met Leon, maar ik probeer mij van hem los te maken. Hopelijk blijft Jörg in zijn zog hangen en maak ik de afstand terug wat groter. Maar Leon blijft stevig op mijn golf liggen en Jörg volgt gestaag in ons zog.
Ik ben onder de indruk van de Duitser. Het heeft hem 8 kilometer gekost om het gat te dichten, maar nu lukt het hem en komt hij ook daadwerkelijk langszij. Ik heb maar 1 kans, als ik hem laat lopen, ben ik hem mogelijk voor altijd kwijt. 2 slagen extra tempo, ik leg mij op zijn golf en daag hem daarmee uit tot een rechtstreekse confrontatie. Tot Ommen speelt Jörg het spel zoals ik dat verwacht had. Hij neemt het initiatief en ik blijf op zijn golf. Hij deelt 2 of 3 prikken uit door het tempo te verhogen, maar ik kan telkens goed aansluiten en op zijn golf blijven. Jörg licht links, ik in het midden en Leon (nog altijd bij ons) vaart rechts en volgt op mijn golf. Ik krijg stilaan terug wat meer zelfvertrouwen. Jörg beschikt blijkbaar niet over de capaciteit om zomaar bij ons weg te varen (anders had hij dat waarschijnlijk allang gedaan). Ik lig goed op zijn golf en kan behoorlijk wat krachten sparen, ik hoef absoluut niet tot het uiterste te gaan. Maar de wedstrijd is nog ruim 29 km lang en ik ben niet van plan om nu al risico’s te nemen. Ondertussen zijn we Ommen gepasseerd en op weg naar het keerpunt in Vilsteren.

Leon zet aan en maakt extra tempo, ik sluit naadloos aan en Jörg is maar wat blij dat hij van kop af is en volgt op mijn golf. Ik had gehoopt dat Leon zo stevig zou doortrekken dat we Jörg zouden kwijt spelen. Maar deze situatie past alleen maar in zijn straatje; even “uitrusten” op de golf van een ander.
Ik besluit om Jörg verder uit te dagen en laat mijn tempo zakken. Daardoor loopt Leon van ons weg en blijven wij alleen achter. Ik weiger om ook maar 1 meter kopwerk te verrichten en laat de Duitser weer het tempo maken. Ik klit vervolgens als een bloedzuiger aan zijn lijf. Leon pakt 30-40 meter. Jörg vaart niet meer zo hard als voorheen. Ik krijg het vermoeden dat hij zijn kruit verschoten heeft in de eerste 8 km om het gat te dichten. Maar het zou natuurlijk ook kunnen dat hij bewust minder hard vaart om krachten te sparen. Hij heeft al lang in de gaten dat ik niet meewerk en misbruik maak van de situatie.
Vilsteren komt in zicht. Vanuit onze positie zullen we de boei linksom ronden, maar ik lig rechts op de golf van Jörg en zal de boei dus in de buitenbocht moeten ronden. Ik ben bang dat ik hem bij het ronden zal kwijt spelen en moet dus iets ondernemen. Of ik maak tempo en probeer een meter te pakken zodat ik als eerste kan ronden of ik laat mij verder afzakken tot aan zijn staartje en schuif door naar zijn linkerkant zodat ik de binnenbocht heb.
Ik maak tempo, als het niet lukt, kan ik mij nog altijd laten afzakken. Ik krijg een meter voorsprong van Jörg, hij hangt aan mijn staartje. De boei komt dichterbij en ik mik zeer scherp om snel te kunnen draaien.

En dan kantelt de wedstrijd op 2 seconden tijd volledig in mijn voordeel. Jörg moet zijn bocht veel ruimer nemen. Hij komt ruim 4 meter rechts van mij pas uit de bocht. Ik kom snel terug op tempo en heb in een mum van tijd een meter of 15 te pakken. Mijn concurrent heeft blijkbaar last met het schakelen tussen stroomaf en stroomop peddelen. Wat doe ik? Zet ik door en maak het gat nog groter of matig ik het tempo zodat ik mijzelf niet in de problemen breng. Het is nog 22 km naar de finish.
Ik blijf tempo houden en loop snel terug in op Leon. Tot aan de monding van de Regge pak ik in totaal een meter of 50 – 60 op Jörg. Hij heeft geen rechtstreeks antwoord op mijn aanval. Leon vaart rechtdoor naar Ommen en ik draai de Regge op, nog 19 km tot de finish. Nu breekt mijn tegenstander helemaal. De Regge is aanzienlijk smaller, ondieper en we hebben tegenwind. Het peddelen wordt zwaar en ik ga nu pas echt doorduwen om het tempo erin te houden. Mijn voorsprong wordt op een kilometer of 3 aanzienlijk groter. Ik heb nu 300 tot 400 meter te pakken.
Als ik de stuw van Archem nader zit er 31 km op en begint de verzuring (vooral van het doorduwen in de laatste 8 kilometer). Mijn armen worden langzaam 2 betonblokjes en mijn benen gaan zeer doen. Na het keren in Archem kom ik Jörg tegen en bereken dat ik ongeveer een kilometer voorsprong heb.
Nog een uurtje doorbijten en de buit is binnen. Vanaf nu heb ik 8 km meestroom en wind in de rug. Gestaag werk ik de kilometers af, maar het scherp is van de snee. Terug de Vecht op om de laatste kilometers tot Ommen af te leggen. Bij het binnen varen van Ommen zie ik de laatste 2 deelnemers van de 24 km arriveren. Nog even wat extra tempo en ik wordt afgevlagd op 4u08min.
Na het uitstappen krijg ik gelijk de medaille om mijn nek gehangen door Freek en blijf nog een beetje rondlummelen aan de waterkant. 9 min later komt Jörg binnen. Heb ik mijn voorsprong van een kilometer toch goed weten te behouden in de laatste 10 kilometer, ook al ging ik niet meer zo hard.

Zondag 29 mei 2011 werd de 40ste Ronde van Antwerpen gevaren. Een toertocht van 74 km rondom groot Antwerpen via het Albertkanaal - Schelde - Rupel - Nete & Netekanaal. Een tocht die ik in het verleden al eerder heb gevaren. In mijn tienerjaren samen met mijn vader en drie jaar geleden nog in K1.

Naast de klassieke toertocht, wordt er tegelijkertijd de 3de Antverpia Marathon gevaren op hetzelfde traject. En ik ben van de partij! Dit jaar vaar ik de marathon met de Epic 18X. Mijn eerste echte ultra-marathon in de 18X.

Daar de marathon een klein deelnemers veld kent, kan er maar in 1 klasse ingeschreven worden. Leeftijd, geslacht, boottype wordt allemaal op 1 hoop geveegd en diegene die eerst binnenkomt mag zich winnaar noemen.Een eerste plek zal er dus niet in zitten.
Maar ik heb wel de ambitie om als de beste zeekajak te eindigen.
7u30 gaat de toertocht van start.
8u15 Negen boten aan de start voor de marathon. 2x K1 (met Erik Verduyckt & Jan Laenen; 2 experts); 4x K2 & 3x Zee/Toer.
Ook al is de wedstrijd 75 km, er wordt gestart alsof het een wedstrijd is van een half uurtje.
Ik was goed mee weg en in de eerste kilometers lag het tempo al flink hoog. De langzaamste K2 (die van Kasterlee) had een goeie golf waar ik een paar honderd meter op mee kon, daarna nog even aan zijn staartje kunnen hangen en zodoende had ik klein gat tov de 2 achtervolgers Bouke & Lennart. Alle andere K1’s & K2’s waren al ruim voor.
Overdragen in Wijnegem na 3 km in de wedstrijd. Mijn achterstand tov de Kasterlee-K2 is serieus opgelopen, maar ze blijven altijd in het zicht. De wind komt meer op kop en het water tussen de rechte muren van het Albertkanaal begint enigszins te bewegen. Intussen lopen we in op de toervaarders. De Kasterlee-K2 heeft last met de wind, zo lopen niet meer uit en ik begin zelfs terrein te winnen. Bij binnenkomst in Antwerpen verzeker ik mij van een 7de plek en heb de achterstand tov de Kasterlee-K2 weten te beperken tot 1min36.
Na een korte rust en wat soep, overdragen in de Schelde. De start van de toertocht en marathon verloopt hier gezamenlijk. De Schelde moet overgestoken en dat gebeurt onder begeleiding van de politie. Er staat een stevige wind (5 bft), de Schelde ligt er ruig bij en dat is zoals ik haar het liefste heb.
K1 & K2 zijn niet de meest ideale boot voor dergelijke omstandigheden. Hoewel ik mij ook geen illusies moet maken, want een kerel zoals Erik Verduyckt (die tot de top 3 van Europa behoort in zijn leeftijdsklasse) blijft heus wel rechtop en zal nog altijd sneller varen. Maar mogelijk blijft het verschil op die manier binnen de perken.
Meetij en tegenwind leveren gegarandeerd golven en spektakel. In dit geweld en met de 18X (die gemaakt is voor dergelijk water) moet ik de Kasterlee-K2 gemakkelijk kunnen kloppen.
De start verloopt wederom snel en de enige die ik moet laten voorgaan is Jan Laenen. De voordelen van mijn bootje laten zich al direct gelden. Eenmaal aan de overkant en flink op tempo komend, loopt Erik Verduyckt mij samen met de snelste K2 voorbij.
Ook de K2 met Herman & Vic moet ik na een kilometertje varen laten voor gaan, samen met een 4-tal junioren in afdaler (die enkel het traject Oelegem – Niel varen).
De tegenwind maakt het peddelen zwaar, er moet continue geduwd worden om het tempo er enigszins in te houden. Maar ik heb de tijd van mijn leven met al die golven. De 18X blijft gaan en ligt stabiel in al dat geweld. Ik maak een goeie beurt op het traject naar Niel. Momenteel lig ik in 5de positie maar Herman & Vic, op een 150 meter bij mij vandaan, gaan ter hoogte van Burcht onderuit met hun K2 (ik vermoed zelfs door een golf veroorzaakt door de langs scheurende politieboot, maar dat weet ik niet zeker). De junioren in afdaler schieten het ongelukkige duo te hulp (het is dan toch nog een dikke 200m zwemmen naar de dichtstbijzijnde oever) en ook de politieboot komt nog een beetje professioneel in de weg liggen. Bijgevolg schuif ik door naar een vierde positie. Door het aanhoudende geweld, vooral bij het opdraaien van de Rupel, slagen Herman & Vic er niet meer in om mij voor Niel terug te pakken.
12u05min17sec. Aankomst te Niel. Vriend & vijand zijn verbaasd over mijn goeie positionering. Maar zoals eerder gezegd, een ruige Schelde is het beste wat mij kan overkomen.
Stand van zaken tijdens de officiële 90 minuten rust te Niel:
- Lennart heeft intussen de handdoek in de ring gegooid.
- Bouke gaat goed in zijn 18X maar mist een stukje training (te veel les gegeven op de kanovereniging ipv stevig kunnen trainen).
- De K2 met Bart & Rudi overleeft goed maar moet aan snelheid inboeten (mogelijk zijn ze door de Schelde stevig verzuurd. Op het Albertkanaal moest ik nog 4 minuten toegeven op het duo. Maar nu pak ik ruimschoots 5 minuten terug).
- De K2 van Kasterlee ligt officieel uit de wedstrijd. Na 3 zwempartijen op de Schelde arriveren ze buiten de tijd in Niel. Ze varen de marathon wel uit maar krijgen een DNF achter hun naam.
- Hoewel Herman & Vic 2 minuten achterliggen, zijn zij, samen met de koptrekkende K2 van Zwevegem en de K1’s Jan & Erik, geen partij voor mij. Maar goed, dat is geen nieuws.
Op het eerste deel van de wedstrijd is er flink aan de boom geschud en na Niel blijken ieders kaarten op tafel te liggen. Van Niel naar Lier wordt de rivier steeds smaller en van golfslag is geen sprake meer. Vanaf nu vaart ieder zijn tempo, met een stevig windje in de rug en topsnelheden als gevolg. In Terhagen word ik, zoals verwacht, ingehaald door Herman & Vic. Voor de rest doen zich geen verschuivingen voor in het klassement. De K2 van Bart & Rudi kan ik ruim voorblijven.
Lier: overdragen in het Netekanaal. Nog 19 km tot aan de finish. Ruim 10 km over het Netekanaal. Wat vooral recht en eentonig is, maar door de stevige wind in de rug kan ik een snelheid van boven de 10 km/u blijven varen (ook al hebben we dan meer dan 55 km achter de rug). In Viersel overdragen in het Albertkanaal. Nog 8 km naar Oelegem en 5 daarvan zorgen wederom voor spektakel. In Viersel zijn verscheidene speedboot/waterski/jetski verenigingen en die jongens zijn vooral op zondagmiddag actief.
Door de rechte muren en de rondscheurende speedboten is het kanaal één grote mega klotsbak met golven die tot borsthoogte reiken (als je in je kano zit, niet als je rechtop staat). Van verveling (zoals op het Netekanaal) is hier geen sprake. Ik stuiter alle kanten op, de kermisattractie “Cakewalk” is er niks tegen. Van enig tempo varen is geen sprake meer. Gewoon peddelen in het ritme van de golven en elke meter is er eentje. In tegenstelling tot vele anderen heb ik mij goed geamuseerd in deze speeltuin.
De laatste 3 km verlopen rustig. Ik probeer nog terug wat tempo te maken, maar niet overtuigend.
Om 17u42 bol ik over de finish. Totaaltijd: 6u30min8sec. Een 5de plaats.
Ik ben meer dan tevreden.
Alle doestellingen volbracht. Finishen in 6u45min of minder en een rangschikking als beste zeekajak. Wat moet een mens nog meer?

Volledig foto-album, is te bekijken via deze link op mijn Fotoblog

Vorige week voor het eerst geprobeerd om wat fimpjes te maken tijdens het varen (met het cameraatje van mijn jongste zoon :-) ).

Voor op de punt een houder voor het cameraatje gemonteerd. De houder is niet meer dan een blok gesloten-cel schuim wat ik met een mes op maat gesneden heb, zodat de camera er met een beetje moeite ingeschoven kan worden. Het blok zelf zit met behulp van de deklijnen op de punt gemonteerd. Een gelijkaardig iets heb ik ook gemaakt om een lampje te monteren.


Hieronder het resultaat van mijn fimpje. Ik heb er maar gelijk een klein onderzoek aan gekoppeld.

Naast een filmpje heb ik ook nog een hele hoop foto's uit mijn wildwater-verleden.

 In mijn Fotoblog vind je een kleine selectie uit de grote berg. Klik hier om naar het Fotoblog te gaan of klik op één van onderstaande foto's.

In een vorig leven, voordat ik in Nederland woonde, getrouwd was en kinderen had, was ik een fervent wildwatervaarder. Ergens in mijn stoffige archieven kwam ik onderstaand fimpje tegen. Gefilmd in het voorjaar van 2001. Eerste stukje is de waterval bij de instap van Egua (Piemonte, Italië) Tweede stukje is bij de uitstapplaats van Sorba (Piemonte, Italië). Beide met weinig water. Beeldkwaliteit is ronduit belabberd, in het tweede deel blijkbaar ook omdat er water op de lens zat.

Hieronder het verslag van de non-stop Elfstedentocht voor zeekajaks wat ik geschreven heb voor enkele kajak-magazines.

De non-stop Elfstedentocht voor zeekajaks is een extreem lange toertocht van bijna 200 km. Een toertocht, een prestatietocht en geen wedstrijd. De deelnemers aan deze tocht zijn doorgaans echte zeekajakkers. Mensen die het gewend zijn om lange tijd in hun kajak door te brengen (vaak onder minder comfortabele omstandigheden). Voor mij als “fitnesskajakker” is de afstand van de 11-stedentocht een uitdaging om van te watertanden. 200 km om je uit te leven. 200 km om alles te geven wat je in je hebt. En hoewel het hier geen wedstrijd betreft kan ik als fitnesskajakker niet aan de verleiding weerstaan om uit te rekenen hoe hard ik moet varen om deze afstand in een recordtijd af te leggen. Ik kan niet aan de verleiding weerstaan om te bedenken wat voor soort materiaal ik daarvoor nodig zou hebben. En als Bouke Steensma, waarmee ik ook in 2009 de 11-stedentocht samen heb gevaren, bekent maakt dat hij een Epic 18X heeft, werkt dat alleen maar als olie op het vuur. Met de 18X moet het mogelijk zijn om de tocht in 24 uur uit te varen!
De Epic 18X is ontworpen voor dit soort werk. In Amerika zijn er meerdere tochten/wedstrijden van dit kaliber (Colorado One hundred, Missouri River 340, Yukon Riverquest) waarin de 18X (Sport) succesvol heeft deelgenomen.
Maar goed. Het idee ligt er. De theorie laat ons zien dat het mogelijk moet zijn om binnen een etmaal de tocht uit te varen. Nu alleen de praktijk nog. Dat kan maar op 1 manier. Inschrijven, starten, hard peddelen en kijken waar je uitkomt.

Dus 3 september jl. gebeurde het. 9u00 weerklonk het startschot en weg gingen we. Het tempo zat er gelijk van de eerste meters flink in. Erik Compagner en Jelle Postma, houders van het 27u45min snelheidsrecord, hebben er eveneens flink de pas in. Ze willen graag hun eigen record scherper stellen. Na een kort stukje samen te hebben gevaren trekt Bouke de gashendel open en nemen we afscheid van Erik & Jelle. Berlikum en het eerste overdraagpunt komen in zicht. Snel uitstappen. 20 m lopen over het dammetje, terug erin en varen. De Blikvaart over. Voorbij de Blikvaart, richting Vrouwenparochie wordt de sloot zo smal dat ik in het zog van Bouke moet varen. Maar het is er zo ondiep dat hij al mijn water wegtrekt. Ik ben verplicht om meer afstand te nemen en moet enorm zwoegen om enigszins in zijn spoor te blijven met dat weinige water.

Oude Leije, het tweede overdraagpunt. Ik ben al flink afgebeuld van dat ondiepe stuk sloot. Op weg naar Bartlehiem wordt het water langzaam dieper en breder, maar ik blijf in Bouke zijn zog varen. Het is nog te smal om parallel te varen. Bartlehiem, met het beroemde bruggetje, vormt de overgang naar de Dokkumer Ee en de weg naar Dokkum. Het volgteam even gedag gezwaaid en we gaan weer.

Bouke wil heel graag een tijdsmarge inbouwen om op het einde van de tocht meer speelruimte te krijgen, mochten we te moe worden. Hij draait het gashendel flink open. Het kost mij te veel moeite om parallel te blijven en grijp nog maar eens naar zijn zog (zo ongeveer tot Dokkum). Ik ben bang dat we teveel hooi op onze vork nemen en later in het parcours de rekening gepresenteerd krijgen door de man met de hamer. Door het zog varen, blijven we een hoog tempo aanhouden en blijf ik fitter. Als Bouke in een later stadium (te) moe zou worden, kan hij bij mij op het zog. Misschien creëren we op deze manier een win-win situatie.
13u40. Dokkum. Snel uitstappen, soep eten (heeft het supportteam al klaargezet), wat extra brood naar binnen duwen, tegelijkertijd wordt de Camelbak terug gevuld met Isostar door mijn volgteam en om 13u55 zijn we alweer op weg terug.

Terug naar Bartlehiem en van daar uit naar Leeuwarden. Na een kwartier kruisen we Erik en Jelle. Een snelle berekening geeft aan dat we inmiddels 45 minuten op het duo zijn uitgelopen, dat moet ook wel als we de 24 uur willen halen. Bouke blijft het tempo flink hoog houden en tot ruim voorbij Bartlehiem blijf ik in zijn zog varen.
16u10. Leeuwarden. Weer uitstappen, wat noedelsoep naar binnenwerken, camelbak bijvullen. Praatje maken met het team en klaarmaken voor vertrek. 16u30 vertrekken we weer. 16u30 is het moment wat ik in gedachte had om in Leeuwarden te arriveren. Het harde werk van Bouke levert dus een extra marge op van 20 minuten. 20 minuten die we in de rest van het parcours niet meer zullen afgeven. Sneek is 27 km van hieruit. Ik reken 3 uur om die afstand te overbruggen. Om 19u30 in Sneek, moet kunnen. Het varen gaat lekker in het eentonige landschap tussen Leeuwarden en Sneek. We varen steeds vaker parallel. Daar ben ik blij om. Ik heb de rug van Bouke nu wel lang genoeg bekeken. In “De Swette” zwaaien we nog even naar het volgteam, geven de instructie dat we graag warm willen eten in Sneek en varen verder.

19u09 stappen we uit in Sneek. Met die snelheid zit het wel goed. We hebben ruim 93 km gevaren (van de 193) in 10u10min. We blijven lekker op schema voor onze recordpoging, voelen ons op de eerste pijnspoortjes na, kiplekker. Erik, de man die de controlepost moet bemannen, is door Martin Mol (het zenuwcentrum in Franeker) vanachter zijn bord warm eten gehaald om ons in te checken. Nu zit hij bij ons terwijl wij een paar borden pasta met gebakken zalmmoot naar binnen zitten te werken. Hij slaat beleeft ons aanbod af om wat mee te eten. Maar het probleem is duidelijk. De checkpoints moeten steeds vroeger openen door onze snelheid en de controleurs moeten steeds langer op post blijven voordat iedereen gepasseerd is. Vanaf nu proberen we de controleurs extra te paaien met koffie en koek.
19u45. Op weg naar Sloten. Nu gaat het feest beginnen. Het voorspel is voorbij, het echte werk komt eraan. Binnen een dik uur wordt het donker en binnen anderhalf uur beginnen we aan het leukste stuk van de tocht (Slotermeer, Luts, AldKarre, Galamadammen, De Morra). In Woudsend, vlak voor het Slotermeer, lopen we het volgteam mis en bellen ze ons om te zeggen dat het volgende meetingpoint Balk wordt in plaats van Sloten (aangezien wij al te ver gevorderd zijn). Het volgteam, bestaand uit 2 auto’s besluit eveneens om op te splitsen. Het ene team gaat naar Balk, het andere rechtstreeks naar Stavoren om een paar uur te slapen. Door onze hoge snelheid komen ze er niet of nauwelijks aan toe om voor zichzelf te zorgen. Ze racen van het ene meetingpoint naar het andere. Tussendoor is er nauwelijks tijd om zelf te eten e.d.
Het Slotermeer. Kleine bries in rug. De golfjes worden langzamerhand golven en geven extra snelheid als we bijna aan de overkant zijn. Aankomst in Sloten 21u42. We stappen uit om wat te eten en te drinken, maar op dit punt heeft de wind goed grip en het is er veel te koud om lang uit de kajak te blijven.
21u45 zitten we alweer op het water. Stavoren is 24 km en ik hou rekening met 3 uur om dit traject te overbruggen. Het is het moeilijkste en meest uitdagende stuk van de hele tocht. Tevens begin ik de eerste tekenen van vermoeidheid te voelen (we hebben ook al 110 km gevaren). Mijn schouders lopen niet meer zo soepel. Het duurt een paar minuten voor het stramme gevoel verdwijnt en ik terug lekker in het ritme kom. Precies op tijd want we gaan terug het Slotermeer op. Deze keer richting Balk. Een oversteek die langer is dan de eerste maar dichter bij de wal verloopt. De golven komen nu pal in de rechterzijde en dat is lastig varen. Dat is overdag al lastig varen, maar nu het donker is, krijgt het geheel een extra dimensie. Je ziet en voelt de golf pas als hij tegen je kajak aanrolt en dat kan zeer verrassend zijn. Balk: hier begint “De Luts” een smal kaarsrecht kanaaltje, volledig overgroeid door bomen en dus pikkedonker. Bouke trekt weer kop (hij heeft het sterkste lampje) en ik lig in zijn zog. De Luts verloopt langzaam (tegen onze verwachting in). Hij ligt vol drijvend vuil (algen, waterplanten, takken etc.). Al die vuiligheid blijft aan de stompe punt van de 18X hangen en we zijn continue aan het wiebelen om dat er terug af te krijgen. Bouke wordt gek van de lichtreflectie (afkomstig van mijn lampje) op zijn peddel en vraagt om van plek te ruilen. Nu trek ik terug de kop. Vlak voor het opvaren van “Aldkarre” houden we een paar minuten halt om even wat extra te eten en te drinken. De oversteek richting Galamadammen verloopt vlot en na Galamadammen gaan we “de Morra” op. Een oversteek die te boek staat als “lastig”. Het gat richting Stavoren is moeilijk te vinden in het donker vanaf Galamadammen. Gelukkig beschik ik over GPS en adhv de kaart varen we in 1 rechte streep naar de overkant en verliezen geen tijd met het zoeken van het gat.
0u45. Stavoren. Exact 3 uur na ons vertrek in Sloten en dus volledig volgens verwachting. Het volgteam staat ons zingend en dansend op te wachten. Het effect versterkend met lichtgevende discodraaitollen. De zang en dans drong niet tot ons door. De discodraaitollen wel. Weer wat eten en drinken. Mijn schouders worden voor het eerst gemasseerd. De kilometers (ca. 135 tot nu toe) beginnen te wegen. Het kopje koffie tot aan mijn lippen brengen lukt nog, maar mijn haar kammen zou toch een heus probleem vormen. 1u05. We zijn weer vertrokken. Nu heb ik ruim 10 minuten nodig om het stramme gevoel uit mijn schouders te krijgen. Het grote water ligt achter ons en vanaf hier tot Harlingen wachten ons alleen maar smalle sloten en kanalen. Het meest gevreesde stuk (want ondiep), van hier tot Workum, verloopt vrij snel en soepel. Zelfs Bouke maakt deze keer de doorgang van Hindeloopen bewust mee. Vorig jaar kreeg hij op dit traject bezoek van het zandmannetje en is half slapend, half wakker achter mij aan door Hindeloopen gepeddeld. Doch heeft hij dat niet bewust meegekregen want ik Workum zei hij heel zelfzeker: “Pfff… want een rotstuk tot Hindeloopen, daar komt geen eind aan.” Terwijl we daar dan toch al bijna 10 km voorbij waren. Ik begin steeds vaker de kop te trekken en Bouke vaart (schuin) achter mij. Of hij echt gebruik maakt van mijn zog weet ik niet, maar ik ben blij dat ik de balans wat in evenwicht kan brengen door steeds vaker kop te varen. Als we om 5u00 Bolsward halen, liggen onze kaarten goed voor de 24u recordpoging. Maar om 4u25 zijn we al in Tjerkwerd. Dat zou willen zeggen dat we al binnen 10 tot 15 minuten in Bolsward zijn? Snel het volgteam bellen, zodat ze nog enige tijd hebben om koffie te zetten.
4u35. Bolsward. De controlemeneer zal niet blij zijn met ons. Vroeger mocht hij om 10u00 zijn post openen. Door het record van Erik & Jelle in 2008 moest hij om 8u00 opendoen. Maar nu moet hij al om 4u00 zijn bed uit om op tijd bij de waterkant te staan. Koffie, wat koek en voor een tweede keer worden mijn schouders onder handen genomen. Het gaat nu echt zeer doen.
4u55 gaan we weer op pad. We hebben nog 4u05 om de laatste 28 kilometer af te leggen. We zijn gemotiveerd, we liggen meer dan goed op schema en voor 9u00 in Franeker mag in theorie geen probleem zijn. Tussen Bolsward en Arum draait en keert het kanaaltje alle kanten uit. Ik ben blij met het roer van de 18X. We kunnen ons volledig blijven focussen op de voorwaartse slag, terwijl het roer korte metten maakt met de bochten. Het is nog altijd donker en de weg (er zitten ook splitsingen in) laat zich niet altijd even gemakkelijk raden. Bouke trekt de kop en ik ga mee in zijn zog. Zo kan ik mij beter bezighouden met de GPS gegevens. Al varend roep ik Bouke de route toe. “Nog 100 meter rechtuit, hard naar rechts, bijna 90 graden, …” In Witmarsum zwaaien we nog even naar het volgteam en tegen de tijd dat we in Arum zijn, is het licht.
7u15 zijn we in Harlingen. Van hieruit nog 8,5 km. Daar hebben we 1u45min de tijd voor. Dat moet gemakkelijk kunnen. Ik bespreek de afstand en tijd met Bouke. Zijn reactie is alleszeggend: “Kat in’t bakkie.” Het moet inderdaad raar lopen om het 24u-record nu nog te missen. Op het Van Harinxmakanaal schijnt de opkomende zon recht in onze smikkel en zien we geen fluit meer. Dat is een rechtstreekse aanleiding om het tempo te laten zakken en de laatste kilometers op toersnelheid af te leggen. De brug in Franeker vormt de laatste uitdaging. Hij is behoorlijk laag en het zou maar al te stom zijn om daar nu nog onze tanden in te zetten. Om vervolgens het strijdperk vroegtijdig per de ambulance te moeten verlaten.
8u15. “De Meerton”, het clublokaal van “KV Onder de wadden” is in zicht. Het welkomstcomité staat ons op te wachten.

Het applaus weerklinkt. Ik schud Bouke de hand, peddel de laatste meters om vervolgens aan te leggen. Officiële aankomsttijd: 8u18. Dat is gelijk aan 23u18 om het parcours volledig rond te varen. Ik ben blij dat we er zijn. Mijn schouders zijn nu echt op.

Na een verzorgende douche en een ontbijt, kruip ik (zeer) moe maar (zeer) voldaan in mijn tentje om een paar uur te slapen.
12u16 arriveert het volgende team. Erik & Jelle, de vorige recordhouders. Zij tikken af op een totaaltijd van 27u16min. Bijna een half uur sneller dan hun eigen record uit 2008.
Het is blijkbaar een goed jaar om snel te varen.

Volledig foto-album, is te bekijken via deze link op mijn Fotoblog