Ben's Kajak Log

Avondmarathon bij de Trekvogels te Haarlem.
Een thuiswedstrijd. Maar geen vlekkeloze.

Veel wind en dus golven op het Spaarne. Bij aanvang was ik goed mee weg. Ik zat gelijk op mijn plaats. De snelle jongens voor mij. Mijn rechtstreekse concurrenten achter mij.
Het Spaarne over, dat verliep onregelmatig, door de golfslag. Eenmaal de Droste fabriek voorbij werden de golven minder. Daarna het bolwerk op. Vanaf hier glad water. Maar ik kwam niet goed in het ritme. Ik kon mijn rust niet vinden en bleef de hele tijd "kwakkelen". Op het bolwerk kon ik mijn tegenstanders nog enigszins op afstand houden, maar eenmaal op de Leidse vaart werd ik gepasseerd. Nog een beetje geprobeerd om aan te klampen, maar ik zat te onrustig om ook maar een beetje te presteren.

Avondmarathon te Rotterdam bij RCC.
3 rondjes over de Kralingse plas.

De uitslag! Zoals je ziet ben ik nummer 1. Maar ik was dan ook de enige in de "Senior" klasse. Als ik mijn resultaat tussen dat van de "Veteranen" zou zetten, kom ik op nummer 7 uit.

Niet slecht. Eigenlijk zelfs heel goed.
Op de helft van de parcours stonden stevige golven. Eerst schuin langs achteren. Na de bocht, schuin langs voren.
Ik heb er zeker eentje zien zwemmen en naar ik vernam later nog twee. Dan schuif je dus al gelijk een paar plekken naar voren in de rangschikking (als je rechtop blijft). Ook een aantal deelnemers die in principe voor mij eindigen, werden nu (dankzij de golfslag) door mij geklopt.

Zo zie je maar dat al dat ploeteren op het Spaarne, tussen de pleziervaart, in dergelijk situaties zijn vruchten afwerpt. Maar toch.... het zou nog sneller moeten.
Vlak voor mij eindigde iemand die ik normaal gesproken vlot voorbijsteek, maar nu niet.
Hij start sneller en na ca. 1,5 tot 2 km steek ik hem meestal voorbij. Nu kwamen we echter in de golfslag terecht en hij ging onmiddellijk meters van mij weg. In het rustige gedeelte liep ik zeer vlot op hem in en kwam zelfs langszij. Maar bij het volgende rondje golfslag moest ik weer terrein inleveren. En dan heb ik niet over 5 of 10 meter.

Tekst en uitleg volgen nog. Deze week te druk om uitgebreid te schrijven (avondvierdaagse wandelen met mijn oudste zoon). Maar bij deze alvast de uitslag.

Mijn eerste Avondmarathon!
Een aparte ervaring, maar op zich liep het absoluut niet verkeerd.

Mijn schoonvader (Rinus) was mee om een paar plaatjes te schieten. Waarvoor mijn dank.

Het parcours liep dwars door het Amsterdamse bos. Betrekkelijk smalle kanaaltjes. Ondiep water. En te pas of te onpas een dikke begroeiing langs en over het water.

De start liet enige tijd op zich wachten vanwege een aantal deelnemers uit Leeuwarden die nog onderweg waren.
De start was gemengd (seniors, veteranen, juniors; alles startte tegelijk) en verliep ontzettend rommelig. Eerst een hele hoop gezever over een aantal boten die te ver naar voren lagen. Vervolgens vroeg de start-dame: "Are you ready?"
Maar bij de "r" van “Are” waren de eerste 4 al vertrokken. De rest van het deelnemersveld hobbelde er dan maar achteraan.
Zelf heb ik de start volledig gemist. Mijn stabiliteit laat op een aantal plekken nog te wensen over. Dat was tijdens de start goed te merken. Ik kwam in woelig water terecht en had mijn aandacht volledig nodig om rechtop te blijven. De “Supersonic-snelheid” bleef dus nog een beetje uit..
Maar goed, eens het water een beetje kalmeerde, kon ik aardig mijn tempo varen en al snel liep ik in op een aantal anderen. Ik passeerde een dame, die nog enigszins probeerde om op mijn golf mee te gaan, maar ze moest snel lossen.
Een dikke honderd meter voor mij was een groepje van vier, dat vrij snel uit elkaar viel. Eentje begon uit te lopen. Een ander begon zeer snel uit te zakken.

De uitzakker werd mijn prooi. Met een paar flinke halen kon goed op hem inlopen. Eens ik bij hem was, ben ik gelijk langszij gegaan. Hij gaf te kennen dat hij zich mispakt had aan het ondiepe water en te snel was gestart. Vervolgens heeft hij een goed plekje gevonden op mijn golf en daar is hij niet meer vanaf gegaan. Het was nog vroeg in de wedstrijd en ik kon nog flinke kracht in mijn slagen zetten. Na een kilometer of 3 liepen we dan ook in op de 2 resterende mannen uit dat groepje.
Nu waren we met 4 in een kanaaltje waar er op bepaalde stukken maar plaats was voor 2.
Vanaf dat moment begon dan ook het steekspel van positie nemen, mee surfen op de ander zijn golf, etc.
Ik heb nog 2 of 3 pogingen ondernomen om mij van dat groepje los te trekken. Ik was op hen ingelopen, dus zekere niet de mindere. Maar mijn pogingen werden altijd in de kiem gesmoord (door een stelletje veteranen, dus mannen met ervaringen).
'k ben dan maar op mijn plek blijven zitten tot aan de finish.

Meer foto's vind je door hier te klikken
In de laatste kilometer begon het prikken en ik kreeg problemen om nog goed op de golf van mijn tegenstander te blijven. Met als gevolg dat ik enigszins moest lossen. Tot aan de finish heb ik dan een goeie 25 meter moeten toegeven.

Al bij al een leuke wedstrijd. Ik vind van mijzelf dat ik, op de start na, goed heb gevaren. Ik ben momenteel niet stijf of stram. Ook de man met den dikken hamer ben ik niet tegen gekomen.
'k denk dat ik het dus goed aangepakt hebt.

Ik heb zelfs 2 korte filmpjes kunnen scoren.

Vandaag donderdag 15 mei. Binnen 7 dagen mijn eerste Avondmarathon. Bij KV Frisia te Amstelveen.
Ondanks mijn eerdere meldingen over stabiliteitsproblemen, heb ik toch het gevoel dat ik er min of meer klaar voor ben.
Want buiten vaststellingen over mijn tekorten, heb ik in de afgelopen weken ook vorderingen geboekt.
Sinds de aanschaf van mijn Supersonic (nu 6 weken geleden) heb ik 120 km gevaren. In die 120 km zijn een aantal zaken structureel verbeterd.

Ik zit beter. De positie van mijn stoeltje en voetsteun heb ik een aantal keer aangepast. En naar mijn mening staan deze nu optimaal voor mij.

Stabiliteit. De eerste dagen had ik van elke drie slagen er ééntje nodig om mijn stabiliteit te corrigeren. En dat ging telkens op een stevige manier. Zo stevig dat ik veelvuldig ging overcompenseren. Eerst een slinger naar links. Overcompenseren. Daardoor een slinger naar rechts. Nog maar eens te stevig bijtrekken. Weer een slinger naar links. Enzovoort. Precies een dronkelap op het water. Momenteel heb ik daar al meer gevoel voor gekregen. Ik moet veel minder corrigeren. En als ik corrigeer blijft het effect binnen de perken.

Snelheid. Mijn gemiddelde snelheid is tov 6 weken geleden gestegen. Dat is eerst en vooral een rechtstreeks gevolg van mijn verbeterde stabiliteit. Minder corrigeren, wil zeggen meer rechtlijnige peddelslagen die snelheid ontwikkelen.
Mijn gemiddelde snelheid is omhoog gegaan van 10,6 km/u naar 11,3 km/u. Over 10,6 km doe ik nu nog 56 min en 17 sec (theoretisch), voordien exact 1 uur.

De laatste dagen slaag ik er zelfs in om over langere perioden (7 tot 8 minuten) een gemiddelde snelheid te halen van 11,6 km/u. Er zit dus nog enige vordering in de ontwikkeling van mijn snelheid. Ergens is dat ook logisch. Tot hier toe ga ik nooit tot het uiterste van mijn fysiek vermogen. Ik ben nog nooit tot op het einde geweest. Waarom? Stabiliteit. Op kortere stukken slaag ik er (redelijk vlot) in om mijn snelheid tot boven de 12 en zelf 12,5 km/u te drukken, maar daarbij begin ik aardig te slingeren. Een tekort aan stabiliteit en techniek. Om te voorkomen dat ik mijzelf foute techniek ga aanleren, laat ik de snelheid teruglopen tot een punt waar ik het technisch wel aankan.
Na de nodige kilometers zal dit punt langzamerhand verbeteren denk ik.

Al bij al ben ik wel tevreden over mijn vorderingen en ik ben dan ook zeer benieuwd naar mijn prestaties (tov andere vaarders) in de Avondmarathon van volgende week. Uiteraard zal ik daar zo snel mogelijk verslag van uit brengen.

Ps ivm peddeltechniek voor K1 heb ik een aantal aardige richtlijnen gevonden op de site fit2paddle.com . De tips vind je door hier te klikken.