Ben's Kajak Log

Ik heb het gehaald !!!
De elfstedentocht non-stop uitvaren met een zeekajak.

Momenteel kom ik er nog niet aan toe om een uitgebreid verslag te schrijven, maar bij deze alvast een persbericht wat is uitgegeven door KV Onder de Wadden.

Bron: website KV Onder de wadden ( http://www.onderdewadden.nl/ )

Persbericht :

NON-STOP 11 stedentocht per zeekajak, 220 kilomter in max 36 uur
22 gestart en slechts 9 hebben de tocht volbracht
Franeker 4 & 5 september 2009

De 7e non-stop 11 stedentocht per zeekayak is met 13 gestopten op 22 deelnemers de zwaarste tot nu toe. Toch zijn de deelnemers het er over eens dat het een prachtige tocht is geweest.

Vriijdagmorgen. Er ligt een kleurige rij zeekayaks langs het van Harinxmakanaal voor de 7e non-stop 11-stedentocht.
s’morgens 9 uur vertrekken 22 peddelaars, waaronder 4 vrouwen, bij het clubgebouw van kanovereniging “Onder de Wadden” Franeker met het doel om de ruim 200 kilometer langs de 11 steden te peddelen. Geen estafette maar tussen de 27 en 36 uur blijven zitten en doorpeddelen, vechten tegen de wind, slaap en vermoeidheid. Het is geen wedstrijd, maar ondanks dat het een prestatietocht is melden enkele deelnemers dat ze vastbesloten zijn om als eerste aan te komen.
Het waait af en toe fors, er zijn slagregens, maar de weersvoorspellingen zijn gunstig, d.w.z. voorlopig geen onweer. Er zijn twee 11 stedentochten op deze dag. De “stand up
peddelaars” doen de 11 route in 5 dagen, en ze doen op hun 4e dag de ruim 40 km naar Dokkum. Ze zijn een half uur eerder vertrokken van het 11 steden-bruggetje in Franeker, maar worden voor Dokkum ingehaald door de kayakkers, die voor de wind soms een snelheid van 9 km per uur bereiken. Al na 5 uur peddelen arriveren de eerste kayakkers in Dokkum. Maar dan terug! Er staat een stevige tegenwind, maar vooral in de buien neemt flink toe, volgens de weerberichten soms tot 45 km per uur. Lichaam en geest worden zwaar op de proef gesteld.

Ben Raemsdonck, de voorste deelnemer heeft een telefoon met GPS en geeft automatisch de gegevens door aan een website zodat goed te volgen is waar hij en Bauke Steensma zich bevinden en hoe snel ze gaan. Voor de wind naar Dokkum 9 km per uur, tegen de wind in terug 6 km per uur. Wout van Hamersveld valt na 7 uur en 15 minuten en ongeveer 50 kilometer peddelen vlak na Dokkum uit vanwege schouderklachten.
Jacky Cohrs, één van de vier vrouwen, valt na 8 uur peddelen uit bij Birdaard vanwege een dreigende blessure

Om half zes arriveren koplopers bij de controlepost in Leeuwarden. Het regent inmiddels flink. Langzaam druppelen ook de andere deelnemers binnen om na een korte pauze weer in de natte kayak te stappen. De eerste ploeg vertrekt om 18.00 uur, en de laatste ruim twee uur later. De tempoverschillen worden steeds duidelijker.
In Leeuwarden stappen Herman Kalf, Andre Miedema en Ingrid Abelskamp uit, de tocht is ook voor hun te zwaar. Er zijn nu al 5 uitvallers.

Tien over half tien arriveren de koplopers in Sneek, ondanks het slechte weer een kwartier eerder dan vorig jaar! Ze pauzeren nauwelijks en gaan er na 7 minuten alweer vandoor, met een moordend tempo van ruim 9 km per uur richting Woudsend. Voor enkele anderen staat in Sneek de man met de hamer. Erik Heemskerk, een oldtimer die de tocht 6 keer eerder heeft uitgevaren, geeft in Sneek op en stapt opgelucht uit zijn Kayak. Later stappen nog 3 deelnemers uit, (Andre Harts, Gerrit de Haan en Jan Akkerman) er zijn dan al 9 kayakkers die de peddel aan de wilgen hangen.

Bij de controlepost in Woudsend gunnen Ben van Raemdonck en Bauke Steensma zich weer geen rust. Aangezien de weersontwikkelingen “gunstig” zijn mogen ze doorvaren richting het Slotermeer. Er is een kleine wijziging in de route om te voorkomen dat de peddelaars bij nacht en harde wind het slotermeer twee keer moeten oversteken. Ze varen aan loefzijde van het meer om zoveel als mogelijk uit de wind te kunnen blijven. Met de kayak vlak onder de kant varen is met harde wind een stuk gemakkelijker, maar door de windstoten blijft het opletten. Gelukkig zijn alle deelnemers in staat elkaar snel te redden.

Om 00.20 komen Sietze Bos, Jan Faber en Ed Haverman bij de controlepost in Sneek. Ze zijn onderweg verkeerd gevaren , een stuk van de kleiroute, en dat heeft ze enkele uren gekost. “In een dikke bui onder de kant varen, slecht zicht en dan zit je zomaar in de verkeerde sloot.” zegt Jan Faber naderhand. Ondertussen zijn Ben en Bauke om kwart voor 1 al door de Luts en ze arriveren om 3.30 na een hevige strijd tegen wind in Stavoren, bijna een half uur eerder dan de snelste tijd van alle voorgaande jaren. Ze zijn er duidelijk op uit om sneller te gaan dan voorgaande jaren. Opvallend verhaal is dat Bauke zijn kayak op de Morra zonk omdat zijn afsluitbare luik was losgekomen. Hij kon daar op de bodem staan en kon hij zijn eigen boot weer snel leegmaken.

In Woudsend arriveren op dat moment Sytse Bos, Jan Faber en Ed Harreman. Enig rekenwerk vanuit de centrale post in Franeker leert ze dat ze, met dit tempo, mogelijk niet op tijd kunnen finishen. Ze krijgen het voordeel van de twijfel omdat ze verkeerd zijn gevaren. Sytse Bos besluit te stoppen en vrijwel gelijktijdig blijkt uit een telefoontje dat Mathanje de Boer, inmiddels de derde vrouw, is uitgevallen bij Galamadammen. De teller staat nu op elf uitvallers van de 22 deelnemers. Ronnie de Boer zal daardoor anderhalf uur moeten wachten voordat hij zich bij de volgende groep kan voegen. In verband met de veiligheid is alleen varen volgens de reglementen verboden. Wachten of uitstappen dus. Om iets over zessen kan Ronnie zich weer aansluiten bij de groep van 4 om zijn tocht te vervolgen richting Stavoren.
De 65 jaar oude Jan Faber doet het nog goed en is samen met Ed Harrema met een achterstand van een kleine 2 uur zijn achterstand aan het wegwerken.
Maar als ze de Luts uitkomen besluiten ze om 7.20 echter vanwege de golfslag die op de oud karre en de morra staat alsnog te stoppen. Op dat moment is er veel wind. Voor Ed Harreman een teleurstelling want hij wil nog zo graag verder. Maar vervoer over de weg en later weer starten is volgens de richtlijnen van de organisatie geen optie en alleen varen mag ook niet.

De kopgroep nog steeds bestaande uit Ben van Raemsdonck en Bauke Steensma, vertrekt 5 minuten later uit Bolsward dan vorig jaar, maar wel na een rustperiode van een half uur. Na 160 kilometer ogen ze nog fris. Ze doen het traject naar Harlingen in drie uur en twintig minuten. Ze gaan meteen door naar Franeker waar ze kwart over een over de finish gaan,een half uur later dan vorig jaar. Maar met dit weer een grote prestatie. De tweede ploeg volgt hun ongeveer een uur later en arriveert in Franeker rond twee uur.




Ze zijn al gearriveerd als de laatste ploeg nog in Bolsward moet aankomen. Voor Henk Machielsen, Ronnie de Boer, Dirk van Holk, Dik van der Heide en de overgebleven vrouwelijke deelneemster Jildau Wiarda is het nog hard werken.

Ze arriveren om 19.17, ruim voor sluitingstijd moe maar voldaan en in goede conditie bij het clubgebouw van de kanovereniging in Franeker.

Ik heb de beslissing al een goede 2 maanden geleden genomen, maar er nog niks over gepost.
Eerst moesten er een paar hindernissen genomen. Maar nu ben ik bijna zeker dat het allemaal goed gaat uitpakken.

Op 4 & 5 september ga ik deelnemen aan de "Non-stop elfstedentocht voor zeekano's" georganiseerd door KV Onder de wadden te Franeker.

Bron: Website KV Onder de wadden.

In een aantal volgende berichten zal ik posten over de voorbereidingen op dit evenement.
Aangezien ik moet beschikken over een volgteam, heb ik extra mensen nodig.
Het is een tocht per zeekano, maar ik heb alleen een K1 en wat wildwater materiaal.
Een vaste teammaat om samen de nacht door te komen is ook niet verkeerd etc.

In de zomer van 1998 heb ik met een toenmalige kajak-vriend een K2 gekocht, met als bedoeling een deelname aan de Devizes to Westminster. (Info op: Devizes to Westminster)

In de daarop volgende jaren hebben we samen behoorlijk wat kilometers gemaakt in onze K2. Veel op de Rupel en de Schelde gevaren. Minstens evenveel kilometers in en rond Gent (de woonplaats van mijn K2-partner). Regelmatig trainingen in het donker (om de Devizes-nacht goed te overleven). 2 Deelnames aan de Veluwe-rally etc.
Een deelname aan de DW hebben we nooit gehaald, maar het K2 varen hebben we altijd als zeer aangenaam ervaren.

Na mijn emigratie naar Nederland en het werk van mijn K2-partner in het buitenland (Dubai, Mexico e.a.) is onze K2 in de loods verdwenen .... MAAR nooit vergeten.

Altijd de stille hoop gehad om eens iemand tegen te komen die samen met mij nog eens iets wil ondernemen in K2.
En die hoop lijkt nu werkelijkheid te worden.

Enige tijd geleden had ik mail contact met Michiel (Michiel ken ik via het Kanoforum).

En daarmee is de basis gelegd voor een vernieuwde K2 aandacht.
Het plan is eenvoudig. Samen met Michiel vaar ik de Veluwerally 2009 in K2.
Tot die tijd trainen we elk apart, op onze eigen manier. Eén keer in de maand varen we samen in K2.
In het begin wordt dat een beetje zoeken naar het samenspel. In een later stadium zullen de kilometers en de tijd toenemen. Tussendoor willen we ook nog een paar avondmarathons in K2 varen (als het uitkomt).

Mijn K2 is een Kirton; Mirage 4

Het is een echte marathon K2. Hij is licht (gebouwd); breder dan een lijn-K2 en daarom stabieler.

Heeft handgrepen om te dragen en een schuin afgesneden voorpunt zodat er weinig vuiligheid aan blijft hangen

En een klaproer (om over omgevallen bomen te varen )

Ben een tijd niet meer actief geweest met het bijhouden van de site
Over de Veluwerally heb ik nog niks geplaatst.

Bron: www.veluwerally.nl
Een tocht die je gewoon MOET meemaken!!

Bij deze ook een kort stukje wat ik eerder al op www.kanoforum.nl heb geschreven.

100 km. Ik heb het gehaald!

Maar vraag mij niet hoe.

Op zich was mijn totaaltijd niet verkeerd: 8u40. Ik heb hem ooit in K2 op 7u45 en op 8u00 gevaren. Maar ergens had ik in mijn achterhoofd dat 8u00 wel mogelijk moest zijn met mijn K1.
Probleem, voor mij, is de stroming. De stroming trekt en duwt continue aan mijn K1 en ik heb onvoldoende ervaring om daar vlekkeloos op in te spelen. Mijn aandacht ging voor 100% naar mijn balans. Van elke drie slagen had ik er eentje nodig om mijn balans te corrigeren. Dat vraagt tijd en kracht. Regelmatig nog wat schepen er tussendoor om het geheel af te ronden.
Na een kilometer of 65 zakte ik bijna door mijn hoeven. Een keertje extra gestopt, flink rondgelopen, nog is goed gegeten en gedronken.
Uiteindelijk begon het goed te lopen. De stroming werd steeds minder een probleem.
Maar de wind (op kop) nam alleen maar toe. Meer golven, meer tegenstand. Mijn gemiddelde snelheid kelderde gigantisch en het werd in de laatste 25 km een krachtstrijd tegen de wind en de golven. In het laatste stuk heb ik mezelf serieus pijn gedaan. Ik ben volledig verzuurd in mijn bovenlichaam. Ik kan mijn handen moeilijk dichtknijpen (ze voelen zelfs gezwollen) en ik heb blaren op de meest onmogelijke plaatsen (terwijl ik normaal nooit blaren heb).

Langs de andere kant kreeg ik wel ontzettend veel bewondering en felicitaties van anderen dat ik deze tocht in een K1 heb uit gevaren. Dat geeft toch ook weer voldoening.

Maar goed, slecht was het niet. Alleen dat windje in het laatste stuk was er voor mij teveel aan.

Ik heb alleen maar plaatjes kunnen scoren van het vertrek.
De laatste 4 heb ik gepikt van de website: www.veluwerally.nl

Enkele dagen na de Beulentocht heb ik op het Kanoforum (www.kanoforum.nl) een zeer kort verslagje geschreven.

Die twee oudste kabouters (Max;6 & Lex;4) vinden het helemaal geweldig. Tijdens de Beulentocht ging ik ongeveer gelijk op met een K2, bemant door 2 krasse vijftigers. Bij de doorgang in Lijnden waren zij een paar honderd meter voor mij. "Papa, je bent de tweede. Maar dat is niet erg want die anderen spelen vals. Die zijn met 2." Een stukje voorbij Halfweg kon ik de K2 voorbijsteken. Net op een punt waar ook mijn kinderen stonden toe te kijken. "Jeuuh, papa gaat winnen!!" Na de aankomst in Haarlem. "Papa heeft gewonnen. Goed papa! Heb je toch nog gewonnen van dat stelletje valsspelers." Ik kan mijn lol niet op met die snotneuzen.

Ik kon niet weten dat dit verslagje nog een staartje zou krijgen. Zondag 28 september werd ik na de Veluwerally aangesproken door de jongste van de "twee krasse vijftigers", met de mededeling dat hij nog lang geen vijftig jaar is!!

Waarvoor bij deze mijn welgemeende excuses!

Uit onverwachte hoek kreeg ik vorige week nog een paar plaatjes via e-mail toegestuurd. Voor de zomer heb ik een kort mail contact gehad met een regelmatige lezer van deze site. Vorige week heb ik deze plaatjes van hem gekregen. Ook hij wist mij duidelijk te melden dat de K2-vaarders nog geen vijftig jaar zijn!

Plaatjes zijn genomen ter hoogte van Halfweg en de brug bij Zwanenburg.

Tekst en uitleg volgen nog.
Bij deze alvast de plaatjes, genomen door mijn schoonvader Rinus.

Afgelopen zaterdag was de "Sluis tot sluis tocht" van de kanovereniging Jason te Krommenie. Traditiegetrouw nemen mijn ouders altijd deel aan deze tocht. Samen met mijn twee oudste kinderen hebben wij hen een bezoekje gebracht op zaterdagmiddag.
Niet alleen mijn ouders maar ook meerdere leden van KNRS (Koninklijke Nielse Rupelsneppen; www.knrs.be), de Belgische club waarvoor ik uit kom in de marathons, waren op de tocht afgekomen. Een prima gelegenheid om al die gezichten nog eens te zien.

Met een geleende canadees zijn we hen de laatste kilometers tegemoet gevaren. Bij aankomst werden er uiteraard wat plaatjes geschoten en heeft mijn oudste zoon in een “bambino” nog een klein rondje gevaren met mijn vader.

Meer info over KV Jason te Krommenie en over de “Sluis tot sluis tocht” is te vinden op: www.kvjason.nl.

Gestart om 7u24.
Het eerste overdraagpunt is de sluis in Wijnegem na een kleine 3 km. Tot daar een spiegelglad Albertkanaal, prima om er even in te komen. Even wennen aan het idee dat deze positie, het stoeltje waar ik nu op zit, mijn thuis wordt voor de komende 75 km. Voor de rest van de dag zeg maar.

Tijdens het rondje Haarlem ging ik gemiddeld 10,7 km/u. Ik ga ervan uit dat ik dit gemiddelde ook tijdens de ronde zal kunnen handhaven. Zeker op de eerste 15 km Albertkanaal gaat dat lukken. Op de Schelde, Rupel en Nete moet ik daar ruimschoots bovenuit komen, door de stroming. Zodoende bouw ik wat reserve op en kan ik op het Netekanaal en het laatste stuk Albertkanaal daar behoorlijk onder zitten want tegen die tijd zal mijn pijp wel bijna uit zijn.
72.5 km (de ronde is geen volle 75 km) aan 10,7 km/u gemiddeld = 6 uur & 45 minuten. Ben benieuwd of dat gaat lukken.

3 km tot aan de sluis. Spiegelglad. Lekker om op te starten. Vlotte overdraag. AKKC plaatst altijd trappen en steigers op de plaatsen waar nodig.

Na de sluis liggen 2 Zodiacs te wachten. Die gaan ons gedurende de tocht begeleiden. Die kerels zijn enthousiast bij het zien van de eerste kajakker (ik in dit geval) en zetten gelijk hun motoren op vol vermogen en stuiven weg. Controleren of er voor ons “gevaarlijke” schepen op het Albertkanaal zijn.
Daarbij laten ze stevige golven en woeste baren achter. Op het kanaal, tussen rechte muren, blijven die dingen eindeloos heen en weer klotsen. Daar gaat mijn strakke snelheid.
“Ploeteren zult gij de komende kilometers, om rechtop te blijven. Vergeet dat vlotte peddelen maar. Zweten zult gij, tot de laatste druppel, om heelhuids in Antwerpen te geraken.”

Gelukkig, een goeie 2 km verderop liggen de Zodiacs te wachten en vanaf daar verdwijnen de golven als sneeuw voor de zon. Tot aan de sluis in Antwerpen kan ik lekker vlot doorvaren, maar mijn gemiddelde snelheid is er aan. Die blijft steken op 9,7 km/u, ondanks het feit dat ik voor en na de golven bijna altijd boven de 11 km/u ben blijven varen.

In Antwerpen: Soep! Daar zie ik veel bekende gezichten langs komen. Mensen die ik vanochtend bij de start niet gezien heb, maar ook mensen die zich nu bij de groep voegen en maar een stuk van de ronde meevaren. In Antwerpen moet je altijd wachten op de groep. Varen op de Schelde wordt door de politie enkel toegestaan aan de linkeroever. Het oversteken van de Schelde gebeurt dan ook altijd gezamenlijk en onder begeleiding van de politie.

Ruim na 10 uur worden we gelost. De aanval op de Schelde begint. Het is nevelig, windstil en ook de Schelde ligt er spiegelglad bij. De snelheid loopt op. Met pieken boven de 14 km/u en een enkele keer zelfs boven de 15. Het gemiddelde op dit traject komt op 13,02 km/u en het daggemiddelde loopt daarmee op tot 11,4 km/u. Ruim boven de 10,7 die graag wil halen voor deze dag.

1 uur en 26 minuten later ben ik dan ook in Niel, waar mijn ouders mij staan op te wachten met de lunch. Ondanks de hogere snelheid en het vlakke water blijft het lastig varen op de Schelde. De stroming oefent duidelijk zijn krachten uit en meer dan eens moet ik mijn snelheid laten teruglopen en overgaan in een peddelsteun.

Ik besluit om mijn boterhammen op te eten en daarna vrijwel onmiddellijk terug te vertrekken. Volgend traject is tot Lier over de Rupel en de Nete. Ik heb hoop en al 45 minuten stil gezeten, maar bij het vertrek voel ik onmiddellijk de kilometers.

Tot Lier (op 53 km van het totaal) vaar ik 1u42min. Gemiddeld 11,85 km/u. Dat is nog altijd stevig, gezien de kilometers die ik achter de rug heb en het feit dat de stroming steeds minder wordt. Maar ik ben blij dat ik Lier gehaald heb. Het scherp is van de snee. De zaak draait nog goed, maar ik ben niet meer zo fit als vanochtend.
Desondanks is mijn daggemiddelde verder opgelopen tot 11,54 km/u.

Aan de oever van het Netekanaal leg ik mij een kwartiertje te rusten. Even het thuisfront inlichten over mijn vorderingen (lang leve de GSM) en de feiten tot hier toe op een rij zetten.

53 km gevaren. Ik begin nu een vorm van vermoeidheid te voelen.
Mijn Camelbak hindert niet of nauwelijks tijdens het varen. Zelfs niet als hij bijna volledig gevuld is. Als ik in mijn boot zit heb ik licht opgetrokken knieën en leun een beetje naar voren om goed te kunnen peddelen. Blijkbaar is dat voldoende om het trekkende effect van de zak te compenseren. Of ik heb er onvoldoende op gelet. Maar goed, het heeft mij zeker niet gestoord.
Er is eigenlijk maar 1 probleem wat betreft drinken. Ik moet mezelf dwingen om te drinken. Ik moet regelmatig bewust die slang in mijn mond stoppen en drinken. Tussen Antwerpen en Niel heb ik dat niet (voldoende) gedaan. En volgens mij draag ik daar nu de gevolgen van.
Mijn buideltasje, met daarin Mueslirepen en “Fruitkick” koeken, werkt ook prima. Tijdens het varen kan ik met 1 hand in het zakje glijden. Een reep nemen, 1 of 2 happen van nemen en de rest terugstoppen. Maar ook hier geldt dat ik mezelf moet dwingen om te eten. Meer nog dan om te drinken. Eten tijdens het varen (tijdens een inspanning) staat mij gewoon tegen. Ik vind het niet lekker. Die mueslirepen gaan nog enigszins, maar de “Fruitkick” koeken gooi ik weg. Ze smaken absoluut niet (terwijl ik ze thuis toch gewoon naar binnen kan werken zonder enig probleem).
Eten en drinken is voor mij een aandachtspunt. Camelbak en buideltas werken prima. Niks op aan te merken. Maar ik moet mezelf aanzetten tot het gebruik ervan.

Grootste probleem tot hiertoe zijn mijn voeten! Ergens wist ik het al wel, maar dat het probleem zulke proporties zou aannemen. Nee, dat had ik niet verwacht.
Mijn K1 is smal. Heel smal. Zelfs zo smal dat ik nauwelijks mijn twee voeten naast elkaar tegen mijn voetsteun aan kan zetten. Uiteraard lukt dat wel, maar…. De buitenkanten van mijn voeten komen tegen de geleider waarop mijn voetsteun rust. De binnenkanten sluiten nauw rond de stuurstang van mijn roer. De bovenkanten van mijn voeten druk ik afwisselend tegen mijn pullbar en de onderkant afwisselend tegen de voetsteun zelf. Mijn voeten bewegen continue (ten gevolge van de “leg drive”) en alle raakvlakken schuren kapot. Ik draag geen schoenen omdat alles te krap is qua afmetingen. Preventief tape ik mijn voeten in en draag sokken, maar voor vandaag is dat onvoldoende gebleken. De zijkanten gaan nog enigszins, daar kan ik de tape goed bevestigen. Maar de boven- en onderkant… dat is desastreus. Bovenaan zitten twee rauwe plekken van de pullbar en op de zool van mijn voeten staan twee grote blaren van de voetsteun.
Het probleem is duidelijk. Ik moet voor de toekomst op zoek naar een oplossing. Ik ben niet van plan om altijd met zulke gehavende voeten rond te lopen.
Vandaag beperkt de oplossing zich tot tape! Ik tape mijn voeten verder in. Plak alle blaren zo goed mogelijk af en stap terug in. Tijd om te vertrekken.

Het Neteknaal tot Viersel. 12,5 km. Gemiddeld 10,1 km/u. Het scherp is echt van de snee. Ik draai mijn paddel nog goed rond, maar de echte souplesse is er uit. Dat had ik eigenlijk ook wel verwacht, dus maak ik mij er niet te druk in. Ik vaar nog altijd 10 km/u en dat wil zeggen dat ik binnen dit en twee terug in Oelegem zal zijn. Het Netekanaal is hoofdzakelijk recht. Heel recht. Die brug ginds in de verte, ligt ruim 3 kilometer van hier het lijkt dan ook een eeuwigheid te duren vooraleer ik er onderdoor vaar.

Viersel. Eindelijk. De teller staat op 65 km. En de klok op 5 u 48 min.
De laatste 8 kilometer op het Albertkanaal, aan 10 km/u = 48 min.
5u48 + 48 min = 6 u 36 min. Het ziet er naar uit dat ik de verwachte 6 u 45 min ga halen.
Maar…. Het Albertkanaal te Viersel wordt bewoond door 2 speedboot- en jetskiclubs. En deze clubs bruisen van de activiteit deze middag. Het Albertkanaal is één grote klotsbak. Daar waren de Zodiac golfjes van vanochtend niks tegen. Het ziet er niet naar uit dat die clubs hun speeltuin snel zullen verlaten en ik besluit om niet in te stappen.
Mijn K1-stabiliteit is nog te onzeker voor dit soort spektakel. Bovendien heb ik er net 65 km opzitten en voel mij niet aangetrokken tot een zwempartij. Dat zwemmen is nog niks (ik heb een goeie zwemvest). Maar zie je (pas aangeschafte en) half ondergelopen materiaal maar eens uit het kanaal te krijgen (zonder al te veel beschadigingen). Bovendien heb je geen enkele garantie dat het tot 1 zwembeurt beperkt blijft. De klotsbak is een paar kilometer lang. Nee, dat is niks voor mij (althans; niet nu).
Ik stop mijn peddel in mijn boot en leggen deze vervolgens op mijn schouder. Het plan is simpel. Oelegem is linksaf, nog 8 kilometer, en dat precies waar ik nu naar toe ga. Gelukkig zijn mijn voeten stevig ingetapet. Wandelen is op zich niet zo’n probleem.
Tijdens het wandelen krijg ik vreemde blikken van fietsers en wandelaars. Een paar keer krijg ik zelfs commentaar van ongeduldige fietsers en wielertoeristen. Dat ik op het water moet blijven “met dat ding”. Tja, nu moeten ze even remmen, kijken of er geen tegenligger op de dijk fietst en mij voorbij steken. Sommige mensen kunnen blijkbaar weinig begrip opbrengen voor een ander zijn situatie.
Ik leg het commentaar maar naast mij neer en wandel gestaag verder. Ondertussen hou ik het kanaal en de golven nauwlettend in het oog. Van zodra ik de indruk krijg dat de “het wel te doen is” maak ik aanstalten om terug in te stappen.
Volgens mijn GPS heb ik op dat moment toch al ruim 4,5 km gewandeld.
Het laatste stukje te aan de club van AKKC verloopt vlot en om halfzes leg ik aan bij de club. Mijn GPS geeft 7u 03 min aan. De beoogde 6 u 45 minuten heb ik dus niet gehaald.

Conclusie van de dag: Eten en drinken met behulp van Camelbak en buideltas werken prima. Dringend op zoek naar een oplossing voor mijn voeten. Veel varen zodat mijn stabiliteit kan groeien. Veel varen zodat ook mijn uithoudingsvermogen verder kan groeien.