Ben's Kajak Log

Ik ga mijn K1 verkopen. Deze heb ik ruim 2 jaar geleden gekocht voor trainingen en marathon.
Maar sinds de 11-stedentocht blijkt dat ik veel liever lange afstanden vaar.
De K1 sluit daar niet voldoende op aan. Voor lange afstanden heb je een stabielere boot met een hoger zitcomfort nodig.

Met spijt in het hart bied ik dus mijn Vajda Supersonic 202 XL te koop.

Prijs: n.o.t.k.

- De boot is 2 jaar (van 03-2008)
- boven- en onderdek uit carbon/kevlar
- boot heeft minimale gebruikssporen
- ca. 12 kg
- wordt geleverd met boothoes
- voetsteun voorzien van pull-bar (kan vrij eenvoudig gedemonteerd worden, indien gewenst).

Als je interesse hebt, contacteer mij dan via e-email. Dat kan via de Tab "contact" op deze site of door hier te klikken
De boot kan bekeken en getest worden bij KV Trekvogels te Haarlem.

Beijk mijn website volledig en je komt nog voldoende andere foto's tegen van mijn Supersonic 202 XL.

De laatste dagen zie ik dat er regelmatig mensen op mijn Kajak Log terecht komen via de zoekfunctie "Varen in de winter".
Vorig jaar heb ik een kort stukje geschreven over de verlichting die ik toen gebruikte. Dat was een knipperlicht welke ik op de rechterschouder van mijn zwemvest had bevestigd (Deze voldoet echter niet aan de wettelijke omschrijving).

Hoe vaar ik in de winter? Met name de vragen: "Welke kledij draag ik in de winter?" & "Hoe zit dat nu met die verlichting?" zijn de meest gestelde en belangrijkste.

Tijdens de winter draag ik:
- een wetsuit; type "long-John" (dwz zonder mouwen). Mouwen in neopreen belemmeren de peddel beweging enorm.
- bij hevige wind en temperaturen onder de 0°C: een winddicht paddlejack
- neopreen schoenen en/of neopreen sokken
- zwemvest

Deze spullen zijn allemaal verkrijgbaar bij de betere kano-zaak en buitensport winkel.

- Onder mijn wetsuit draag ik thermische shirts (met lange mouwen) van de Decathlon
- En bij temperaturen onder de 0°C ook nog eens een fleece-trui. Maar alleen in combinatie met een winddicht paddlejack (anders neemt de fleece te veel water op en wordt zwaar en koud aan de mouwen)
- Een muts, aangevuld met een bivakmuts uit micro-fleece als de omstandigheden echt te bar worden. De bivakmuts werd verkocht op de afdeling "snowboarden" en zal dus niet snel in een kano-zaak gevonden worden. Nadeel van de bivakmuts: je ziet eruit als een bankovervaller.

- Er worden ook nog handschoenen en wanten verkocht (in Neopreen) in de meeste kano-zaken. Sinds de Elfstedentocht maakt ik echter gebruik van wielrenners handschoenen (die zonder vingers). En tot mijn verbazing heb ik daardoor niet meer de behoefte om echte handschoenen of wanten te dragen als het erg koud is (op 14 december jl. was het volgens een aantal weerkundige sites tijdens 1 van mijn vaartochtjes -4°C in Haarlem).

Verlichting.
Een stuk uit het Binnenvaart politiereglement is hier na te lezen.
Enige item daarin van belang is lid 6.

6. Een klein door spierkracht voortbewogen schip moet des nachts een wit gewoon rondom schijnend licht voeren.

Zelf heb ik dat als volgt opgelost.
Op het achterdek een wit toplicht. Gekocht voor 5€ bij de kano-zaak. Het binnenwerk heb ik gecombineerd met het knipperlicht wat ik vroeger gebruikte. Nu heb ik een permanent schijnend toplicht voorzien van LED-licht ipv een klassiek gloeilampje. Voordeel: de batterij gaat veel langer mee. Tot nu toe zit ik op een dikke 20 uur en de batterij is nog lang niet leeg.

Omdat ik met mijn lichaam het licht voor een stuk blokker. Tape ik op de voorkant nog een klein waterdicht zaklampje (van VARTA). Eveneens met LED-verlichting. Ook hier gaat de batterij al meer dan 30 uur mee.

Het zaklampje heeft weinig toegevoegde waarde. Je ziet zelf niks meer of minder, maar is voor een tegenligger al van zeer grote afstand zichtbaar. Tijdens de Elfstedentocht stond mijn vader als volgteam in Woudsend te wachten, uitkijkend over de Noarderie. Bij het opvaren van de Noarderie kon mijn vader in Woudsend het lampje duidelijk zien. Dat is een afstand van ruim 800 m.

200 km; dat is de afstand van de elfstedentocht. Non-stop af te leggen in minder dan 36 uur, met een zeekajak.

Laat ik met dat laatste beginnen. Ik ben niet in het bezit van een zeekajak. Afgezien van mijn K1; K2 & wildwaterbootje heb ik geen materiaal.

Ik moet dus een zeekajak lenen/huren/kopen. Een goeie zeekajak moet voor een zeevaarder aan allerlei eisen voldoen qua bagageruimte, dekluiken, pomp, kompas en al dat soort ongein. Voor mij persoonlijk moet de zeekajak maar aan 2 eisen voldoen: Ik moet er lekker in kunnen zitten, niet te krap, en hij moet snel zijn. Ik wil graag varen maar het moet wel een beetje vooruit gaan.
Nu is die laatste eis voor een zeekajak niet vanzelfsprekend. Zeevaarders hebben toch meer eisen die de veiligheid benadrukken (stabiel, goed te behandelen in de golven, etc.). Eisen die over het algemeen de snelheid van een kajak negatief beïnvloeden.

Het heeft nog behoorlijk wat voeten in de aarde gehad om een goede/snelle zeekajak te vinden ... maar het is gelukt.
Via een paar kennissen en het internet had ik vernomen dat de Nordstern van Lettmann behoorlijk snel zou zijn.
Bij toeval stond er een betrekkelijk oud exemplaar te koop op Marktplaats.nl. Maar door een verbouwing thuis ben ik die uit het oog verloren. Op het moment dat ik mij er terug in verdiepte was hij al weg natuurlijk.

Een kennis van Michiel (mijn K2 maatje) heeft een Baidarka te leen. De Baidarka gaat redelijk snel, maar er zijn snellere zeekajaks! Een aantal weken geleden was ik bij die kennis om de Baidarka op te halen, pastte ik er niet in!!
De eigenaar heeft het tussenschot dichterbij laten zetten zodat hij dat als voetsteun kan gebruiken. Jammer genoeg is hij maar 1,90m en ik 1,96m.

Maar goed ... hij kende wel iemand die een "Vyneck" heeft en die misschien wel wilde uitlenen.
Over de "Vyneck" gaan grote verhalen rond: "Legendarische kajak. Ontworpen door Nigel Foster om IJsland rond te varen. Uitermate instabiel. Supersnel. Alleen maar voor (ver)gevorderde kajakvaarders. Er zijn niet veel Vynecks verkocht. Er zijn er nog minder van in Nederland etc."
Een afspraak gemaakt met de eigenaar van de Vyneck en samen een rondje gevaren. Ik in de Vyneck, hij in een Nordkapp
Inderdaad die Vyneck ging behoorlijk goed vooruit. De Nordkapp werd er dik uitgevaren door de Vyneck. Later hebben we van boot geruild, maar het resultaat bleef hetzelfde: de Vyneck won.
Kortweg: DE zeekajak om de elfstedentocht te varen.
De eigenaar zag het echter niet zitten om hem 8 weken uit te lenen, maar hij wilde hem wel verkopen.
Probleem is alleen dat ik door de verbouwing thuis niet zomaar het geld kan ophoesten om een zeekajak te kopen.
Einde van dit hoofdstuk dus. Maar weer verder op zoek...

Dus... op 22 juli had ik nog altijd geen zeekajak, met de elfstedentocht op 4 september, begon de tijd toch stilaan te dringen. Ik ging al een klein beetje te wanhopen.
Vrijdag 24 juli was ik in de loods bij de Trekvogels en daar ligt al een aantal jaren een zeekajak die niet meer gebruikt wordt. Een jaar of 3 geleden is er een grote "opruimactie" geweest. Alle kano's zonder eigenaar werden voorzien van een geel A4-tje. Met daarop de vraag "Van wie is deze boot?"
De zeekajak in kwestie is nu, na 3 jaar, nog altijd voorzien van zo'n brief.
Ik heb die zeekajak dan uit de loods getrokken en eens goed bekeken. In de hoop dat het ik hem misschien zou kunnen gebruiken voor de elfstedentocht. Mijn eis dat hij snel moest zijn, had ik al lang over boord gegooid. Ik zou al blij zijn als ik überhaupt een zeekajak heb.
Tot mijn grote verbazing, en vreugde, kwam er een "Vyneck" van onder het stof. 'k Heb eerst een tijd staan twijfelen of het geen "wishfull-thinking" was, maar ik kon geen enkele afwijking in de lijn ontdekken.
Daarna heb ik hem gewoon in het water gelegd en er een paar kilometer mee gevaren. Maar ook daarin kon ik geen wezenlijke verschillen ontdekken met de proefvaart van een paar dagen geleden.

Ik heb nog net geen vreugdedansje gemaakt (ik ben niet zo'n uitbundig type wat dat betreft), maar ik was ontzettend blij met mijn "ontdekking".
Op de boot staat Gaybo als producent. Op het internet vond info welke aangeeft dat Gaybo een onderdeel is van Perception.
En op een Engels forum vond ik de bevestging dat Gaybo inderdaad de Vyneck geproduceerd heeft (onder licentie).

Intussentijd heb ik ook vanuit KV Trekvogels het bericht ontvangen dat ik de zeekajak mag gebruiken voor de elfstedentocht.
De kans dat de eigenaar zich ooit nog bekent maakt is zeer klein.

Eerste punt kan van de het lijstje geschrapt: "de zeekajak is geregeld!"

In de zomer van 1998 heb ik met een toenmalige kajak-vriend een K2 gekocht, met als bedoeling een deelname aan de Devizes to Westminster. (Info op: Devizes to Westminster)

In de daarop volgende jaren hebben we samen behoorlijk wat kilometers gemaakt in onze K2. Veel op de Rupel en de Schelde gevaren. Minstens evenveel kilometers in en rond Gent (de woonplaats van mijn K2-partner). Regelmatig trainingen in het donker (om de Devizes-nacht goed te overleven). 2 Deelnames aan de Veluwe-rally etc.
Een deelname aan de DW hebben we nooit gehaald, maar het K2 varen hebben we altijd als zeer aangenaam ervaren.

Na mijn emigratie naar Nederland en het werk van mijn K2-partner in het buitenland (Dubai, Mexico e.a.) is onze K2 in de loods verdwenen .... MAAR nooit vergeten.

Altijd de stille hoop gehad om eens iemand tegen te komen die samen met mij nog eens iets wil ondernemen in K2.
En die hoop lijkt nu werkelijkheid te worden.

Enige tijd geleden had ik mail contact met Michiel (Michiel ken ik via het Kanoforum).

En daarmee is de basis gelegd voor een vernieuwde K2 aandacht.
Het plan is eenvoudig. Samen met Michiel vaar ik de Veluwerally 2009 in K2.
Tot die tijd trainen we elk apart, op onze eigen manier. Eén keer in de maand varen we samen in K2.
In het begin wordt dat een beetje zoeken naar het samenspel. In een later stadium zullen de kilometers en de tijd toenemen. Tussendoor willen we ook nog een paar avondmarathons in K2 varen (als het uitkomt).

Mijn K2 is een Kirton; Mirage 4

Het is een echte marathon K2. Hij is licht (gebouwd); breder dan een lijn-K2 en daarom stabieler.

Heeft handgrepen om te dragen en een schuin afgesneden voorpunt zodat er weinig vuiligheid aan blijft hangen

En een klaproer (om over omgevallen bomen te varen )

Het varen gaat tijdens de winter gewoon door. In de mate van het mogelijke uiteraard. Bevroren wateren geven altijd wat problemen.
Hoewel het nog lang geen winter is, kom ik nu al in aanraking met de eerste voorbereidingen.
Het eerste struikelblok is: "licht". In de winter vaar ik bijna 80 tot 90 % van de tijd in het donker. Maar het varen in het donker begint nu al. 's Avonds wordt het donker rond 21u15. Tijdens een 2 uren training vaar ik dus ruim 45 minuten zonder daglicht (je mag er vanuit gaan dat ik meestal rond 20u00 vertrek).
Volgens de wet moet een kano een wit in het rond schijnend licht voeren. Om min of meer aan deze eis te voldoen, draag ik een wit licht op mijn rechterschouder (waarom rechts? geen idee).

Er is maar 1 nadeel: het is een knipperlicht. En volgens mij is dat niet helemaal wat de wet voorschrijft.

Maar langs de andere kant werkt het wel goed. Als ik langs kom varen, zie ik de verkeerborden op de weg allemaal reflecteren door mijn lampje. Vaak tot op een paar honderd meter afstand.
Vorige winter (toen maakte ik nog gebruik van mijn stabielere 50€-kajak) bleef mijn verlichting beperkt tot dit knipperlicht. Langs de oevers branden over het algemeen voldoende lichtjes om mij goed te oriënteren.
Varen in het donker is een andere ervaring dan varen bij daglicht. Het varen gaat meer op het gevoel. Waar en wanneer stop ik mijn blad in het water? Hoe reageer ik op golfslag? Door het beperkt zicht ben je verplicht om dit meer te voelen.
Bij het gebruik van mijn 50€-kajak vormde dit geen probleem. Maar vorige week, tijdens mijn eerste echt donkere sessie met mijn Supersonic, was dat toch een ander verhaal.
Mijn Supersonic is behoorlijk instabiel. En blijkbaar heb ik nog onvoldoende ervaring om het geheel volledig te voelen. Door de duisternis werd ik onzeker over mijn peddelslag. Er was maar één manier om die onzekerheid weg te nemen en dat was het tempo drukken. Minder hard varen zodat ik het geheel beter op mijn gevoel kan inschatten.
Maar dat is natuurlijk niet de bedoeling van een training.
Als ik mijn kajak kan verlichten, zodat ik het water in een straal van ongeveer 1 meter kan zien, heb ik voldoende houvast om aan een normaal tempo te peddelen. Als ik mijn peddel(bladen) kan zien en ik zie waar ik ze in het water (kan) stoppen, weet ik voldoende om ongestoord te kunnen varen.
Dus ben ik aan de slag gegaan met 2 kleine zaklampjes, LED verlichting, op mijn kajak.
Ik heb ze met duck-tape naast de kuip geplakt. Zodoende schijnen ze niet in mijn ogen en verlichten het water voor mij (rondom de kajak).

Het effect was ronduit "cool". Dat witte LED-licht wat vlak over het water scheen. Plus het bovendek wat enigszins verlicht werd. De druppels op het bovendek kregen een blauwachtig schijn over zich heen. Het zag er gelikt uit.
Alleen het effect is nog niet helemaal zoals ik het wil. De lampjes hangen nu zeer laag boven het water. Een aantal maal kreeg ik de indruk dat ze zelfs water schepte (zeker bij hogere snelheden). Maar ik heb het niet echt kunnen vaststellen.
Ook mijn peddel(bladen) blijven onvoldoende verlicht bij het insteken. ik had het net iets meer willen hebben.
Volgende keer ga ik experimenten met de zaklampjes op het bovendek geplakt, vlak voor de kuip. en dan enigszins naar buiten en naar beneden gericht, zodat echt het insteekveld voor mijn peddel verlicht is.
Proberen maar weer.

Ik heb het probleem reeds beschreven in mijn post over de ronde van Antwerpen.

Ter visualitatie zet ik er een plaatje van mijn voetsteun bij.

Grootste probleem tot hiertoe zijn mijn voeten! Ergens wist ik het al wel, maar dat het probleem zulke proporties zou aannemen. Nee, dat had ik niet verwacht. Mijn K1 is smal. Heel smal. Zelfs zo smal dat ik nauwelijks mijn twee voeten naast elkaar tegen mijn voetsteun aan kan zetten. Uiteraard lukt dat wel, maar…. De buitenkanten van mijn voeten komen tegen de geleider waarop mijn voetsteun rust. De binnenkanten sluiten nauw rond de stuurstang van mijn roer. De bovenkanten van mijn voeten druk ik afwisselend tegen mijn pullbar en de onderkant afwisselend tegen de voetsteun zelf. Mijn voeten bewegen continue (ten gevolge van de “leg drive”) en alle raakvlakken schuren kapot. Ik draag geen schoenen omdat alles te krap is qua afmetingen. Preventief tape ik mijn voeten in en draag sokken, maar voor vandaag is dat onvoldoende gebleken. De zijkanten gaan nog enigszins, daar kan ik de tape goed bevestigen. Maar de boven- en onderkant… dat is desastreus. Bovenaan zitten twee rauwe plekken van de pullbar en op de zool van mijn voeten staan twee grote blaren van de voetsteun. Het probleem is duidelijk. Ik moet voor de toekomst op zoek naar een oplossing. Ik ben niet van plan om altijd met zulke gehavende voeten rond te lopen.

Ik heb het probleem sindsdien nog niet besproken in een post, maar ik heb al wel stevig aan de oplossing gewerkt.

Er is maar 1 antwoord om het probleem structureel op te lossen.
Schoenen dragen!

Ik heb aardig wat web-sites en winkels bezocht op zoek naar schoenen die dun en soepel zijn. Zodat ik er gemakkelijk mee in mijn K1 kan zitten. Het antwoord diende zich al vrij snel aan in de vorm van de Vibram fivefingers (info: www.fivefingers.nl of www.vibramfivefingers.com.

De fivefingers zijn geen schoenen maar ook geen sokken. De Vibram FiveFingers zijn schoenen die je het gevoel geven dat je op blote voeten loopt, zonder dat je bang hoeft te zijn om je te snijden aan scherpe voorwerpen of je tenen te stoten. (Bron: fivefingers.nl)
Mij gaat het er persoonlijk om dat ze dun en soepel zijn. Ze kosten wel een paar centen (bijna 100 € bij Beversport). Gelukkig heb ik met mijn verjaardag links en rechts wat geld toegeschoven gekregen.

Ik heb ze thuis een aantal keren ingelopen. Het is toch even wennen, al je tenen apart ingepakt. Maar na verloop van tijd zitten de Fivefingers echt lekker en lopen soepel. Het is een aangename ervaring. Er is maar 1 nadeel. Ze zijn blauw en passen dus absoluut niet onder enige vorm van deftige kledij. Ik gebruik ze dan ook enkel en alleen om te varen.
Een keer ben ik op, weg naar een training, gestopt bij de supermarkt om nog een paar inkopen te doen. Ik werd langs alle kanten bekeken en aangestaard.

Een eerste proefvaart met mijn fivefingers werd uiteraard een kleine ramp. Ik wist het wel, maar ik moest het eerst aan den lijve ondervinden. Ik had voordien al geen ruimte om mijn voeten te plaatsen, dus nu helemaal niet meer.

Mijn kleine teen liep vast tegen de bevestigingsbout van de pullbar. Ik kon mijn voeten niet meer volledig onder de pullbar schuiven. De bevestigingsbouten staan te dicht tegen elkaar.
De zool van de fivefingers is antislip. Deze zool staat bij de grote teen omhooggekruld, net op het punt waar de zijkant van mijn voet contact maakt met de stuurstang. Dat contact verloopt zeer stroef (goeie antislip), hierdoor schuurde ik alsnog mijn voeten stuk (aan de binnekant van mijn fivefingers).

De grijze verkleuring wordt veroorzaakt door het contact met de stuurstang.

Tijd voor nog een paar aanpassingen!
Het probleem is nog altijd tweeledig.
Ik moet meer ruimte crëeren zodat mijn voeten terug volledig onder de pullbar passen.
Het contact tussen mijn fivefingers en de stuurstang moet soepeler verlopen.

Oplossing 1: De bevestigingsbouten van de pullbar verder uit elkaar zetten.
Probleem hierbij is dat de voetsteun niet breder is. Ik het de huidige pullbar verwijdert. De voetplaat voorzien van 2 RVS vleugeltjes en een nieuwe (bredere) pullbar met langere bevestigingsbouten op de RVS vleugeltjes gemonteerd. Het geheel is nu breder en mijn voeten + fivefingers passen hier nu zonder problemen tussen. Ik moet de pullbar alleen nog voorzien van een nieuwe schuimrubber, want de huidige is al stevig kapot getrokken.

Oplossing 2: Mijn ideeën gingen in eerste instantie naar het afschuren van de zool op het contactpunt. Maar dat leek mij nogal drastisch en zonde van mijn fivefingers.
Ik heb gedacht aan het intapen van de stuurstang. Maar of dat het gewenste effect bereikt, is twijfelachtig.
Uiteindelijk bleek de oplossing eenvoudig. Wat doe je met voorwerpen die niet soepel over elkaar willen glijden? Smeren!
Ik heb mijn stuurstang en het raakvlak met mijn fivefingers ingesmeert met een beetje siliconenvet. Werkt perfect, glijdt lekker soepel nu.
Na een kleine 100 km varen voelde ik de weerstand lichtjes toenemen. Nieuw druppeltje siliconenvet. Het loop weer als "gesmeerd".

Besluit: Voeten probleem. Problem solved!!

Een week geleden is het alweer, mijn eerste Avondmarathon. Het nagenieten is van korte duur. Het volgende item op mijn kalender staat gepland voor 1 juni en de afgelopen week heb ik mij daar volledig op gefocust.
1 juni. De ronde van Antwerpen. 75 km lang. Een toertocht welke ik wil gebruiken om mijn uithoudingsvermogen en materiaal te testen. Als ik in de toekomst wil deelnemen aan “long distance races”, moet ik goed voorbereid aan de start verschijnen. Moet mijn materiaal volledig afgestemd zijn op mijn eisen en wensen.

Ik vaar 3 tot 4 keer in de week. Over het algemeen zijn dat beperkte afstanden. ’s Ochtends een half uurtje. ’s Avonds een uur of hooguit anderhalf. Maar (tot hiertoe) nooit lange stukken van meerdere uren. Afgelopen zondag heb ik voor het eerst “het rondje Haarlem” gevaren met mijn Supersonic.

Er was veel wind en een behoorlijke golfslag op het Spaarne ter hoogte van de club en op de Mooie Nel. Met een paar keer oversteken kon ik redelijk beschut onder de oever blijven varen en had ik niet echt last van de golfslag. Daar waar ik er toch doorheen moest (om over te steken), viel dat niet tegen. Een natuurlijke, regelmatige golfslag is veel gemakkelijker te verwerken dan een onregelmatig deinende beweging. Dat geeft mij al enig vertrouwen voor “De ronde” van komend weekend. De Schelde kan er soms ook vies bijliggen als er wat wind staat.
Eens de Mooie Nel over, wordt het water veel smaller en krijgt de wind nauwelijks grip. Einde golfslag dus. Het rondje Haarlem is 20 km en dat kon ik netjes afronden in 1 uur en 52 minuten. Gemiddeld 10,7 km/u. Niet slecht, ondanks een zeer langzame start door de golfslag.
Ik heb met opzet het tempo gedrukt en mijn paddelbeweging zo vloeiend mogelijk gemaakt, toch kwam ik qua snelheid regelmatig boven de 11,3 en soms zelfs boven 11,6 km/u uit.
Ik heb de hele tijd goed kunnen varen. Nooit het gevoel gehad dat ik mijzelf (te veel) pijn deed. Behalve in het laatste kwartier. De achterkant van mijn rechter bovenbeen werd stram. Een gevolg van de “Leg drive” (het afwisselend druk zetten op de voetplaat. Bron: fit2paddle.com “Leg drive every stroke! Your leg push really initiates each stroke. No push and you lose all the power of your legs and hips, even if you're getting good rotation otherwise. A good paddler looks like a cyclist with tiny peddles”). Een tip die ik zeer nadrukkelijk opvolg maar waarvan ik ook de gevolgen draag. Tijdens “de Ronde” zal ik mijn leg drive goed moeten opvolgen en proberen niet te overbelasten.

Tijdens “de Ronde” zal ik ook mijn materiaal testen.
Ik heb een Camelbak gekocht met een inhoud van 3 liter (lees 3 kg). Deze heb ik afgelopen week op de rugzijde van mijn zwemvest bevestigd, zoals een rugzak.

Met behulp van de Camelbak kan ik tijdens het varen drinken zonder mijn handen te gebruiken. Er is maar 1 nadeel. Er hangt continue 3 kg doodgewicht aan je zwemvest. Een goede rugzak trek je dicht tegen je rug aan. Zodoende moet je niet continue voorover leunen. Tussen mijn rug en de Camelbak zit circa 3 tot 4 cm zwemvest. Het trekkend effect vergroot dus.
“De Ronde” zal dus moeten aanwijzen of deze opzet werkt.
Enig voordeel is misschien dat de massa gaandeweg de tocht zal verkleinen. Een tweede optie is om de zak maar gedeeltelijk te vullen. Tijdens de rustpauzes in Niel en in Lier kan ik de zak terug bijvullen.

Momenteel werk ik nog aan een klein buideltasje. Deze wil ik eveneens bevestigen aan mijn zwemvest. Het buideltasje wil ik vullen met hapklare snacks. Mueslirepen, chocolade, etc.
Tijdens het varen kan ik dan regelmatig iets pakken en in mijn mond stoppen. Uiteraard zal ik de mueslirepen moeten uitpakken voor dat ik ze in het zakje stop, want tijdens het varen gaat dat niet lukken. Mijn K1 is daarvoor te instabiel.
Het zakje bijvullen kan in Niel en Lier. Er zit nog een waterdichte tas in mijn K1 met een voorraad eten, maar daar kan ik tijdens het varen zelf niet bij.

“De ronde” zelf is 75 km lang en loopt vanaf Oelegem, aan het Albertkanaal, naar Antwerpen. Daar wordt overgelegd in de Schelde. Vanaf hier stromend water. Via de Schelde naar de Rupel, met een rustpauze bij de club van Niel (KNRS). Via de Rupel naar de Nete. De Nete volgen tot vlak voorbij Duffel. Daar overleggen in het Netekanaal (einde van het stromend water). Rustpauze in de club van Lier (LKCA). Via het Netekanaal naar de sluis in Viersel. Daar overleggen in het Albertkanaal en dan de laatste 8 km terug richting Oelegem, naar het vertrekpunt. Meer info op de site van de organiserende club AKKC: klik hier

Op verzoek heb ik vandaag de kuip van mijn Supersonic opgemeten.
Bij deze publiceer ik de afmetingen ook maar op mijn kajak log. Misschien zijn ze nog eens handig voor iemand.

De vermeldde afmetingen zijn binnenafmetingen.

De kuiplengte (a) = 98 cm
De kuipbreedte (b) = 37 cm (in de kuip) ; de kajak zelf op die plaats is 38 cm.
De kuipbreedte (c) = 23 cm. Deze plaats is ongeveer de plaats waar mijn benen in de kajak verdwijnen. Tijdens het testvaren bij Arend Bloem stond het stoeltje behoorlijk naar voren. Hierdoor werden mijn benen samengedrukt in het voorste puntje van de kuip. Nu staat mijn stoeltje maximaal naar achteren en raken mijn benen de kuiprand niet meer. Wat een comfortabeler gevoel geeft.