De eerste kennismaking.
“Hmmm… is dat alles? Is dat nu die fantastische 18X van Epic? Hij lijkt niet op een zeekajak. Hij heeft geen oplopende neus. Hij is breed. Kortweg: hij ziet er redelijk doorsnee uit. Een toerkajak zoals er 13 in een dozijn zitten.”

Mijn eerste indruk a.d.h.v. een aantal internetplaatjes was dus niet veel bijzonders. En dat maakt de 18X nu, achteraf gezien, net zo bijzonder. Hij toont doorsnee maar het is een wolf in schaapskleren. Mijn eerste echte kilometers in de 18X hebben dat bevestigd. Een uurtje varen aan een gemiddelde snelheid van 10,5 km/u zonder overdreven hard te moeten werken, is voor een zeekajak meer dan een leuke prestatie. In volle sprint kon ik de 18X naar een snelheid van 12,6 km/u brengen (wat ik op zich vond tegenvallen, ik had meer verwacht). Nu, een paar weken later, heb ik de boot al meer gefinetuned. Voetsteun precies op maat om veel kracht te zetten. Rugsteun netjes aansluitend. Het stoeltje meer naar voren geplaatst (bij hoge snelheid was goed merkbaar dat de neus een behoorlijk eind naar boven kwam, dat is nu een stuk minder). Ook ben ik teruggestapt van een 2,20 m wingpeddel naar 2,185 m. Deze aanpassingen hebben geleid tot een verbeterde sprint. Nu slaag ik erin om de snelheid door te drukken tot 14,3 km/u. Daarbij voel ik dat de boot zijn maximum nog niet bereikt heeft en dat de snelheid nog verder omhoog te duwen is door extra (sprint)training. In mijn K1 (Vajda Supersonic) heb ik mij nooit beziggehouden met sprinten omdat ik daar de stabiliteit niet voor heb. Sprinten is dus nog een flink onderontwikkeld gebied voor mij. Bij 12 tot 12,5 km/u begon ik aan alle kanten te piepen en te kraken om de Supersonic in het gareel te houden (vasthouden van de lijn en stabiliteit). 1 keer ben ik er in geslaagd om meer dan 15 km/u te varen. Een tweede poging om die snelheid te overschrijden werd destijds onmiddellijk afgestraft met een zwempartij. De 18X is veel breder dan de Vajda Supersonic (38 cm tov 55 cm) en de stabiliteit tussen beide is dan ook niet te vergelijken.

Bij 14,3 km/u geeft de 18X absoluut geen onstabiele indruk. Een misslag of overdreven ver doorroteren van het bovenlichaam wordt duidelijk vergeven door de stabiliteit van de 18X.
Daarmee wordt bevestigd: “De Epic 18X is een wolf in schaapskleren.” Hij oogt doorsnee, maar ontwikkeld een ongekende snelheid. En tov andere racemonsters heeft hij een zeer hoge stabiliteit.

Bij aankomst aan de club nog even geposeerd voor de allereerste plaatjes met de 18X.
Het was al behoorlijk aan het schemeren, dus ik heb de foto's stevig moeten pimpen met de nodige software om ze nog enigszins toonbaar te krijgen.

Met spijt in het hart bied ik dus mijn Vajda Supersonic 202 XL te koop.

Prijs: n.o.t.k.

- De boot is 2 jaar (van 03-2008)
- boven- en onderdek uit carbon/kevlar
- boot heeft minimale gebruikssporen
- ca. 12 kg
- wordt geleverd met boothoes
- voetsteun voorzien van pull-bar (kan vrij eenvoudig gedemonteerd worden, indien gewenst).

Als je interesse hebt, contacteer mij dan via e-email. Dat kan via de Tab "contact" op deze site of door hier te klikken
De boot kan bekeken en getest worden bij KV Trekvogels te Haarlem.

Beijk mijn website volledig en je komt nog voldoende andere foto's tegen van mijn Supersonic 202 XL.

Hoe vaar ik in de winter? Met name de vragen: "Welke kledij draag ik in de winter?" & "Hoe zit dat nu met die verlichting?" zijn de meest gestelde en belangrijkste.

Tijdens de winter draag ik:
- een wetsuit; type "long-John" (dwz zonder mouwen). Mouwen in neopreen belemmeren de peddel beweging enorm.
- bij hevige wind en temperaturen onder de 0°C: een winddicht paddlejack
- neopreen schoenen en/of neopreen sokken
- zwemvest

Deze spullen zijn allemaal verkrijgbaar bij de betere kano-zaak en buitensport winkel.

- Onder mijn wetsuit draag ik thermische shirts (met lange mouwen) van de Decathlon
- En bij temperaturen onder de 0°C ook nog eens een fleece-trui. Maar alleen in combinatie met een winddicht paddlejack (anders neemt de fleece te veel water op en wordt zwaar en koud aan de mouwen)
- Een muts, aangevuld met een bivakmuts uit micro-fleece als de omstandigheden echt te bar worden. De bivakmuts werd verkocht op de afdeling "snowboarden" en zal dus niet snel in een kano-zaak gevonden worden. Nadeel van de bivakmuts: je ziet eruit als een bankovervaller.

- Er worden ook nog handschoenen en wanten verkocht (in Neopreen) in de meeste kano-zaken. Sinds de Elfstedentocht maakt ik echter gebruik van wielrenners handschoenen (die zonder vingers). En tot mijn verbazing heb ik daardoor niet meer de behoefte om echte handschoenen of wanten te dragen als het erg koud is (op 14 december jl. was het volgens een aantal weerkundige sites tijdens 1 van mijn vaartochtjes -4°C in Haarlem).

Verlichting.
Een stuk uit het Binnenvaart politiereglement is hier na te lezen.
Enige item daarin van belang is lid 6.

6. Een klein door spierkracht voortbewogen schip moet des nachts een wit gewoon rondom schijnend licht voeren.

Zelf heb ik dat als volgt opgelost.
Op het achterdek een wit toplicht. Gekocht voor 5€ bij de kano-zaak. Het binnenwerk heb ik gecombineerd met het knipperlicht wat ik vroeger gebruikte. Nu heb ik een permanent schijnend toplicht voorzien van LED-licht ipv een klassiek gloeilampje. Voordeel: de batterij gaat veel langer mee. Tot nu toe zit ik op een dikke 20 uur en de batterij is nog lang niet leeg.

Omdat ik met mijn lichaam het licht voor een stuk blokker. Tape ik op de voorkant nog een klein waterdicht zaklampje (van VARTA). Eveneens met LED-verlichting. Ook hier gaat de batterij al meer dan 30 uur mee.

Het zaklampje heeft weinig toegevoegde waarde. Je ziet zelf niks meer of minder, maar is voor een tegenligger al van zeer grote afstand zichtbaar. Tijdens de Elfstedentocht stond mijn vader als volgteam in Woudsend te wachten, uitkijkend over de Noarderie. Bij het opvaren van de Noarderie kon mijn vader in Woudsend het lampje duidelijk zien. Dat is een afstand van ruim 800 m.

Momenteel kom ik er nog niet aan toe om een uitgebreid verslag te schrijven, maar bij deze alvast een persbericht wat is uitgegeven door KV Onder de Wadden.

Bron: website KV Onder de wadden ( http://www.onderdewadden.nl/ )

Persbericht :

NON-STOP 11 stedentocht per zeekajak, 220 kilomter in max 36 uur
22 gestart en slechts 9 hebben de tocht volbracht
Franeker 4 & 5 september 2009

De 7e non-stop 11 stedentocht per zeekayak is met 13 gestopten op 22 deelnemers de zwaarste tot nu toe. Toch zijn de deelnemers het er over eens dat het een prachtige tocht is geweest.

Vriijdagmorgen. Er ligt een kleurige rij zeekayaks langs het van Harinxmakanaal voor de 7e non-stop 11-stedentocht.
s’morgens 9 uur vertrekken 22 peddelaars, waaronder 4 vrouwen, bij het clubgebouw van kanovereniging “Onder de Wadden” Franeker met het doel om de ruim 200 kilometer langs de 11 steden te peddelen. Geen estafette maar tussen de 27 en 36 uur blijven zitten en doorpeddelen, vechten tegen de wind, slaap en vermoeidheid. Het is geen wedstrijd, maar ondanks dat het een prestatietocht is melden enkele deelnemers dat ze vastbesloten zijn om als eerste aan te komen.
Het waait af en toe fors, er zijn slagregens, maar de weersvoorspellingen zijn gunstig, d.w.z. voorlopig geen onweer. Er zijn twee 11 stedentochten op deze dag. De “stand up
peddelaars” doen de 11 route in 5 dagen, en ze doen op hun 4e dag de ruim 40 km naar Dokkum. Ze zijn een half uur eerder vertrokken van het 11 steden-bruggetje in Franeker, maar worden voor Dokkum ingehaald door de kayakkers, die voor de wind soms een snelheid van 9 km per uur bereiken. Al na 5 uur peddelen arriveren de eerste kayakkers in Dokkum. Maar dan terug! Er staat een stevige tegenwind, maar vooral in de buien neemt flink toe, volgens de weerberichten soms tot 45 km per uur. Lichaam en geest worden zwaar op de proef gesteld.

Ben Raemsdonck, de voorste deelnemer heeft een telefoon met GPS en geeft automatisch de gegevens door aan een website zodat goed te volgen is waar hij en Bauke Steensma zich bevinden en hoe snel ze gaan. Voor de wind naar Dokkum 9 km per uur, tegen de wind in terug 6 km per uur. Wout van Hamersveld valt na 7 uur en 15 minuten en ongeveer 50 kilometer peddelen vlak na Dokkum uit vanwege schouderklachten.
Jacky Cohrs, één van de vier vrouwen, valt na 8 uur peddelen uit bij Birdaard vanwege een dreigende blessure

Om half zes arriveren koplopers bij de controlepost in Leeuwarden. Het regent inmiddels flink. Langzaam druppelen ook de andere deelnemers binnen om na een korte pauze weer in de natte kayak te stappen. De eerste ploeg vertrekt om 18.00 uur, en de laatste ruim twee uur later. De tempoverschillen worden steeds duidelijker.
In Leeuwarden stappen Herman Kalf, Andre Miedema en Ingrid Abelskamp uit, de tocht is ook voor hun te zwaar. Er zijn nu al 5 uitvallers.

Tien over half tien arriveren de koplopers in Sneek, ondanks het slechte weer een kwartier eerder dan vorig jaar! Ze pauzeren nauwelijks en gaan er na 7 minuten alweer vandoor, met een moordend tempo van ruim 9 km per uur richting Woudsend. Voor enkele anderen staat in Sneek de man met de hamer. Erik Heemskerk, een oldtimer die de tocht 6 keer eerder heeft uitgevaren, geeft in Sneek op en stapt opgelucht uit zijn Kayak. Later stappen nog 3 deelnemers uit, (Andre Harts, Gerrit de Haan en Jan Akkerman) er zijn dan al 9 kayakkers die de peddel aan de wilgen hangen.

Bij de controlepost in Woudsend gunnen Ben van Raemdonck en Bauke Steensma zich weer geen rust. Aangezien de weersontwikkelingen “gunstig” zijn mogen ze doorvaren richting het Slotermeer. Er is een kleine wijziging in de route om te voorkomen dat de peddelaars bij nacht en harde wind het slotermeer twee keer moeten oversteken. Ze varen aan loefzijde van het meer om zoveel als mogelijk uit de wind te kunnen blijven. Met de kayak vlak onder de kant varen is met harde wind een stuk gemakkelijker, maar door de windstoten blijft het opletten. Gelukkig zijn alle deelnemers in staat elkaar snel te redden.

Om 00.20 komen Sietze Bos, Jan Faber en Ed Haverman bij de controlepost in Sneek. Ze zijn onderweg verkeerd gevaren , een stuk van de kleiroute, en dat heeft ze enkele uren gekost. “In een dikke bui onder de kant varen, slecht zicht en dan zit je zomaar in de verkeerde sloot.” zegt Jan Faber naderhand. Ondertussen zijn Ben en Bauke om kwart voor 1 al door de Luts en ze arriveren om 3.30 na een hevige strijd tegen wind in Stavoren, bijna een half uur eerder dan de snelste tijd van alle voorgaande jaren. Ze zijn er duidelijk op uit om sneller te gaan dan voorgaande jaren. Opvallend verhaal is dat Bauke zijn kayak op de Morra zonk omdat zijn afsluitbare luik was losgekomen. Hij kon daar op de bodem staan en kon hij zijn eigen boot weer snel leegmaken.

In Woudsend arriveren op dat moment Sytse Bos, Jan Faber en Ed Harreman. Enig rekenwerk vanuit de centrale post in Franeker leert ze dat ze, met dit tempo, mogelijk niet op tijd kunnen finishen. Ze krijgen het voordeel van de twijfel omdat ze verkeerd zijn gevaren. Sytse Bos besluit te stoppen en vrijwel gelijktijdig blijkt uit een telefoontje dat Mathanje de Boer, inmiddels de derde vrouw, is uitgevallen bij Galamadammen. De teller staat nu op elf uitvallers van de 22 deelnemers. Ronnie de Boer zal daardoor anderhalf uur moeten wachten voordat hij zich bij de volgende groep kan voegen. In verband met de veiligheid is alleen varen volgens de reglementen verboden. Wachten of uitstappen dus. Om iets over zessen kan Ronnie zich weer aansluiten bij de groep van 4 om zijn tocht te vervolgen richting Stavoren.
De 65 jaar oude Jan Faber doet het nog goed en is samen met Ed Harrema met een achterstand van een kleine 2 uur zijn achterstand aan het wegwerken.
Maar als ze de Luts uitkomen besluiten ze om 7.20 echter vanwege de golfslag die op de oud karre en de morra staat alsnog te stoppen. Op dat moment is er veel wind. Voor Ed Harreman een teleurstelling want hij wil nog zo graag verder. Maar vervoer over de weg en later weer starten is volgens de richtlijnen van de organisatie geen optie en alleen varen mag ook niet.

De kopgroep nog steeds bestaande uit Ben van Raemsdonck en Bauke Steensma, vertrekt 5 minuten later uit Bolsward dan vorig jaar, maar wel na een rustperiode van een half uur. Na 160 kilometer ogen ze nog fris. Ze doen het traject naar Harlingen in drie uur en twintig minuten. Ze gaan meteen door naar Franeker waar ze kwart over een over de finish gaan,een half uur later dan vorig jaar. Maar met dit weer een grote prestatie. De tweede ploeg volgt hun ongeveer een uur later en arriveert in Franeker rond twee uur.




Ze zijn al gearriveerd als de laatste ploeg nog in Bolsward moet aankomen. Voor Henk Machielsen, Ronnie de Boer, Dirk van Holk, Dik van der Heide en de overgebleven vrouwelijke deelneemster Jildau Wiarda is het nog hard werken.

Ze arriveren om 19.17, ruim voor sluitingstijd moe maar voldaan en in goede conditie bij het clubgebouw van de kanovereniging in Franeker.

Maar hoe doe je dat, 200 km non-stop varen?
Alles begint natuurlijk met training. Kajaktraining om precies te zien.
Ik heb altijd geleerd dat je moet trainen in de richting van je doel. D.w.z. als je een korte wedstrijd met hoge snelheid wil varen, train dan ook korte stukken met hoge snelheid. Als je veel kilometers moet varen tegen relatief lage snelheid, vaar dan als training ook heel veel kilometers tegen relatief lage snelheid.

Hoe pak ik dat aan? Als eerste punt moet je er vanuit gaan dat ik sowieso relatief veel vaar en dat mijn techniek en conditie vanaf het begin al min of meer in orde zijn. Toch begin ik mijn training kleinschalig.
Ik vaar ca. 3 keer per week. Het aantal trainingen wijzigt eigenlijk niet. Wel de duur van een training en de intensiteit. In het begin een halfuurtje, meestal ga ik dan voluit. Later wordt dat een uur. Ook hier probeer ik de snelheid naar het maximum te drukken. Wanneer dat uur goed verloopt, worden dat twee uur.
In de twee-uur sessies daalt de intensiteit al. Het doseren begint en voor het eerst komt het drinkprobleem om de hoek kijken. Ik wil zo min mogelijk tijd verspillen aan drinken. Een Camel-bak is daarbij een goede oplossing. Een drinkzak van 3 liter met een slangetje en een speen.
In mijn K1 heb ik geen plaats om mijn Camel-bak op te bergen. Hij hangt dus aan de rugzijde van mijn zwemvest. Dat is (vooral in begin van een trip) een zware massa (3 kg) die aan je rug trekt.

Voordeel van een zeekajak, zoals ik die nu gebruik. Ruimte zat om spulletjes op te bergen. Camelbak tussen mijn benen. Camelbak achter het zitje. Camelbak op het bovendek onder het netje. Ik heb het maar voor het uitkiezen. Meestal leg ik de Camelbak plat tussen mijn benen. Dan blijft het gewicht laag in de boot.

Twee uur varen & drinken. Wanneer dat goed verloopt, wordt er de laatste stap doorgedrukt. Vier uur non-stop varen (dus zonder uit te stappen).
Wat train je tijdens die vier uur?
- Je uithoudingsvermogen, maar als je twee zonder problemen uit vaart, is de stap naar vier uur niet overdreven groot.
- Je geduld. Vier uur is best lang (in vier uur tijd vlieg je naar Turkije). Er voor zorgen dat je je niet gaat vervelen of te ongeduldig wordt ("Was ik er maar al"; "Hoe lang moet ik nog?"; "Hoe lang ben ik al bezig?") is een behoorlijke opgave. Maar naarmate je vaker dergelijke lange tijd vaart, komt het geduld vanzelf. Tegen de verveling neem ik meestal mijn MP3-speler met een stevig muziekje mee. Niet te luid zetten. Is slecht voor je gehoor en je hoort achteropkomende pleziervaart niet (die hoor je over het algemeen al niet goed, zeker met tegenwind).
- Je billen en benen. Vier uur in dezelfde houding zitten is een ware klus voor je benen en billen. Je komt er snel achter of je een goede kajak hebt. Zit je na anderhalf tot twee uur nog lekker (geen houten kont; geen stramme benen), dat zit je gebakken. Dan komen de problemen over het algemeen niet meer. Kamp je echter wel met die problemen, wordt het vaak een ware lijdensweg om het zitcomfort in je kajak te verhogen. Bij deze is het geluk aan mijn kant. De Vyneck zit als gegoten. Na vier kan ik zonder problemen uit de kajak komen en vlot rondlopen zonder zere benen etc.
- Eten & drinken. Dat drinken hadden we al geoefend, dat werkt ondertussen wel. Waar laat je het eten? Ik wil tijdens het varen zo veel mogelijk mijn spullen binnen handbereik hebben. Ik stop dus zo weinig mogelijk onder het spatzeil of in de waterdichte compartimenten. Mijn eten blijft in een waterdicht zakje op het bovendek onder het netje. Kan ik tijdens het varen eenvoudig wat in mijn mond stoppen en verder peddelen.

De laatste trainingen probeer ik af te wisselen in tijd en intensiteit. En in de allerlaatste week voor het evenement, geniet ik van een weekje rust.

Langere trainingen worden moeilijker en een beetje onzinnig. De recuperatietijd na een dergelijke lange training is ook aanzienlijk langer. Uiteindelijk zou je in een situatie terecht komen waarin je te veel moet rusten en te weinig kan varen.

Wat oefen je nog in de voorbereidingsperiode?
We hadden al:
- Uithoudingsvermogen & techniek: door veel te varen dus.
- Eten & drinken. Hoe werkt het? Wat vind ik gemakkelijk? Waardoor verlies ik niet te veel etc.? Een paar keer oefenen kan tijdens de elf stedentocht al behoorlijk wat geklooi en frustratie vermijden.

Maar ook belangrijk:
- Verlichting! In de donkere uren moet je verlichting voeren. Een wit toplicht dat 360° in het rond schijnt. Kan je kopen bij de betere kanowinkels. Gewoon een lichtje of met een mastje en bijbehorende elastiekjes etc.
Zelf heb ik gewoon een licht op het achterdek, zonder mastje. Den ben ik in theorie geen 360° zichtbaar (ik blokkeer zelf het licht naar de voorkant van de kajak). Vooraan de punt kleef ik nog een waterdichte zaklamp, zodat ik ook in die richting zichtbaar ben. Zelf heb je niks aan dat lampje. Het licht schijnt de grote leegte in en de kracht gaat verloren. Meestal oriënteer ik mij op de lampjes die ik op de oever zie branden.
Dus ook in het donker varen met verlichting is best een aantal keer te oefenen. Ook dat kan behoorlijk wat frustratie voor komen.

Hieronder nog een overzicht van mijn trainingen in de zeekajak.

Laat ik met dat laatste beginnen. Ik ben niet in het bezit van een zeekajak. Afgezien van mijn K1; K2 & wildwaterbootje heb ik geen materiaal.

Ik moet dus een zeekajak lenen/huren/kopen. Een goeie zeekajak moet voor een zeevaarder aan allerlei eisen voldoen qua bagageruimte, dekluiken, pomp, kompas en al dat soort ongein. Voor mij persoonlijk moet de zeekajak maar aan 2 eisen voldoen: Ik moet er lekker in kunnen zitten, niet te krap, en hij moet snel zijn. Ik wil graag varen maar het moet wel een beetje vooruit gaan.
Nu is die laatste eis voor een zeekajak niet vanzelfsprekend. Zeevaarders hebben toch meer eisen die de veiligheid benadrukken (stabiel, goed te behandelen in de golven, etc.). Eisen die over het algemeen de snelheid van een kajak negatief beïnvloeden.

Het heeft nog behoorlijk wat voeten in de aarde gehad om een goede/snelle zeekajak te vinden ... maar het is gelukt.
Via een paar kennissen en het internet had ik vernomen dat de Nordstern van Lettmann behoorlijk snel zou zijn.
Bij toeval stond er een betrekkelijk oud exemplaar te koop op Marktplaats.nl. Maar door een verbouwing thuis ben ik die uit het oog verloren. Op het moment dat ik mij er terug in verdiepte was hij al weg natuurlijk.

Een kennis van Michiel (mijn K2 maatje) heeft een Baidarka te leen. De Baidarka gaat redelijk snel, maar er zijn snellere zeekajaks! Een aantal weken geleden was ik bij die kennis om de Baidarka op te halen, pastte ik er niet in!!
De eigenaar heeft het tussenschot dichterbij laten zetten zodat hij dat als voetsteun kan gebruiken. Jammer genoeg is hij maar 1,90m en ik 1,96m.

Maar goed ... hij kende wel iemand die een "Vyneck" heeft en die misschien wel wilde uitlenen.
Over de "Vyneck" gaan grote verhalen rond: "Legendarische kajak. Ontworpen door Nigel Foster om IJsland rond te varen. Uitermate instabiel. Supersnel. Alleen maar voor (ver)gevorderde kajakvaarders. Er zijn niet veel Vynecks verkocht. Er zijn er nog minder van in Nederland etc."
Een afspraak gemaakt met de eigenaar van de Vyneck en samen een rondje gevaren. Ik in de Vyneck, hij in een Nordkapp
Inderdaad die Vyneck ging behoorlijk goed vooruit. De Nordkapp werd er dik uitgevaren door de Vyneck. Later hebben we van boot geruild, maar het resultaat bleef hetzelfde: de Vyneck won.
Kortweg: DE zeekajak om de elfstedentocht te varen.
De eigenaar zag het echter niet zitten om hem 8 weken uit te lenen, maar hij wilde hem wel verkopen.
Probleem is alleen dat ik door de verbouwing thuis niet zomaar het geld kan ophoesten om een zeekajak te kopen.
Einde van dit hoofdstuk dus. Maar weer verder op zoek...

Dus... op 22 juli had ik nog altijd geen zeekajak, met de elfstedentocht op 4 september, begon de tijd toch stilaan te dringen. Ik ging al een klein beetje te wanhopen.
Vrijdag 24 juli was ik in de loods bij de Trekvogels en daar ligt al een aantal jaren een zeekajak die niet meer gebruikt wordt. Een jaar of 3 geleden is er een grote "opruimactie" geweest. Alle kano's zonder eigenaar werden voorzien van een geel A4-tje. Met daarop de vraag "Van wie is deze boot?"
De zeekajak in kwestie is nu, na 3 jaar, nog altijd voorzien van zo'n brief.
Ik heb die zeekajak dan uit de loods getrokken en eens goed bekeken. In de hoop dat het ik hem misschien zou kunnen gebruiken voor de elfstedentocht. Mijn eis dat hij snel moest zijn, had ik al lang over boord gegooid. Ik zou al blij zijn als ik überhaupt een zeekajak heb.
Tot mijn grote verbazing, en vreugde, kwam er een "Vyneck" van onder het stof. 'k Heb eerst een tijd staan twijfelen of het geen "wishfull-thinking" was, maar ik kon geen enkele afwijking in de lijn ontdekken.
Daarna heb ik hem gewoon in het water gelegd en er een paar kilometer mee gevaren. Maar ook daarin kon ik geen wezenlijke verschillen ontdekken met de proefvaart van een paar dagen geleden.

Ik heb nog net geen vreugdedansje gemaakt (ik ben niet zo'n uitbundig type wat dat betreft), maar ik was ontzettend blij met mijn "ontdekking".
Op de boot staat Gaybo als producent. Op het internet vond info welke aangeeft dat Gaybo een onderdeel is van Perception.
En op een Engels forum vond ik de bevestging dat Gaybo inderdaad de Vyneck geproduceerd heeft (onder licentie).

Intussentijd heb ik ook vanuit KV Trekvogels het bericht ontvangen dat ik de zeekajak mag gebruiken voor de elfstedentocht.
De kans dat de eigenaar zich ooit nog bekent maakt is zeer klein.

Eerste punt kan van de het lijstje geschrapt: "de zeekajak is geregeld!"

Op 4 & 5 september ga ik deelnemen aan de "Non-stop elfstedentocht voor zeekano's" georganiseerd door KV Onder de wadden te Franeker.

Bron: Website KV Onder de wadden.

In een aantal volgende berichten zal ik posten over de voorbereidingen op dit evenement.
Aangezien ik moet beschikken over een volgteam, heb ik extra mensen nodig.
Het is een tocht per zeekano, maar ik heb alleen een K1 en wat wildwater materiaal.
Een vaste teammaat om samen de nacht door te komen is ook niet verkeerd etc.